Έχει ένα μεγάλο παράθυρο και τα σύννεφα λευκά σαν άγγελοι πότε χορεύουν, πότε συζητούν και πότε δακρύζουν. Τα πρόσωπα τους θυμίζουν σκίτσα ρομαντικού καλλιτέχνη και η μουσική κυοφορεί την αυτοφροντίδα.

Κάτω έχει τον ήχο του φθινοπώρου, εκείνο το θρόισμα των φύλλων. Με γαλήνευε να τα κλωτσάω όπως είχαν αράξει μαζεμένα στην άκρη σε εκείνον το δρόμο μετά το δημαρχείο. Τις περισσότερες φορές τα πληγωνα επειδή με είχαν πληγώσει μερικά λεπτά πριν οι μεγαλύτεροι, οι φροντιστες ας γραφτεί, το προτιμώ από το οικείο.

Στο διάστημα μεταξύ αυτών έχει λεπτομέρειες που οι ακριβείς παρατηρητές μόνο καταφέρνουν να δουν: χορευτές, μποξέρ, τρυφερούς, φωτεινούς, ψυχούλες, αφελείς, χρωματιστούς. Όλοι στον παρονομαστή είναι ονειροπόλοι.

Ακούν την ανάσα τους και μετρούν τα βήματα τους…

Μπήκε Σεπτέμβρης και τα πνευμόνια εργάζονται πυρετωδώς να τα βρει έτοιμα η μυρωδιά μήλου και κανέλας!