Οκτώβρης με έναρξη της συμφιλίωσης των πολλών πλευρών ενός εαυτού.

Φθινόπωρο πια και τα φύλλα πέφτουν σα βροχή πάνω σε σώματα και λόγια. Κάποια πρωινά κοιμάμαι και νιώθω ότι κάνω κάτι κακό. Θαρρείς πως φταίω. Τελικά καλά ριζωμένες οι λειτουργίες που μας έχουν προγραμματίσει. Ο ύπνος είναι καλός αγωγός; ο ύπνος μήπως βραχυκυκλωνει; τα όνειρα που στρώνει αν έχουν χρώματα, γεύσεις, ήχους μελωδικούς και φύση πολύμορφη τότε…

Ο κήπος φιλοξενεί κάθε μέρα μια λευκή πεταλούδα και εγώ ονειρεύομαι ότι είναι αυτή που κάθισε στη φωλιτσα που σμιλεψαν τα δάχτυλά μου πριν λίγους μήνες στο Πάπιγκο.

Με τσακώνω να περιμένω να μαζέψω πολλές σκέψεις για να καταγράψω αλλά μετά θυμάμαι που μου υποσχέθηκα να δίνω σώμα ακόμα σε μια λιλιπούτεια σκέψη μου …

Ένα ποίημα που αφιέρωσαν οι ψυχοθεραπευτριες στα παπιγκακια ως ευχή κι η ψυχή μου έχει απόλυτη ανάγκη να το διαφυλάξει κάπως σα φυλαχτό:

“Να υπερασπιστούμε τη χαρά σαν να ‘ναι οχυρό

να την υπερασπιστούμε απ’ την ανοησία και τη ρουτίνα

από τη μιζέρια και τους μίζερους

από τις προσωρινές και οριστικές απουσίες.

Να υπερασπιστούμε τη χαρά σαν σημαία, σαν πεπρωμένο

να την υπερασπιστούμε απ’ τη βιασύνη και τη μελαγχολία

από τους αφελείς και τους απατεώνες

από τις διακοπές και την εξάντληση

από την υποχρέωση να είμαστε χαρούμενοι”

Mario Benedetti