Ζωγραφιές πάνω τους

ω! για δες

Ήλιοι λαμπεροι

Πλανήτες ατάκτως ερριμένοι

Παραλίες απάνεμες

Βουνά προκλητικά όμορφα

Άνθη αρωματισμένα

Φρούτα ώριμα

Χαμογελαστές φιγούρες

Δάση μυστηριώδη

Ηλιοτρόπια πάνω σε μπράτσα κοριτσιών

Φεγγάρια ερωτικά

Λευκά πανιά από καράβια

Θάλασσες με όλη την παλέτα του μπλε

Κυκλάμινα από ορειβατικές εξορμήσεις

Βότσαλα με παιδικές ζωγραφιές

Παιδικές ζωγραφιές…

Η παιδικότητα που κολυμπάει και δεν τρομάζει όσο κι αν φτάσουν τα μποφόρ της ενηλικίωσης.

Χτύπησε η πόρτα, ποιος να είναι;

Μια παρέα πιτσιρίκες και ένα πνεύμα τρομαγμένο.

Μα πώς τα κατάφεραν και έφτασαν εδώ;

Ρώτα τες, να χαρείς θέλω πολύ να μάθω.”

Έτσι λοιπόν, ξεκίνησε για εμένα το δεύτερο Πάπιγκο.  Ένας κύκλος από υπάρξεις φωτεινών προσώπων που εξερευνούν αδιάκοπα τον κόσμο και τον κόσμο τους, γυρεύοντας ηλιαχτίδες.

Η κάθε μια διαφορετικό παραμυθάκι,  μα στο ίδιο βιβλίο φωλιασμένη, εκείνο το δερματόδετο στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης, που είχε χρώμα βυσσινί και με χρυσά γράμματα ο τίτλος “φούρλες αντί για ιστορίες “.

Τρεις μέρες χοροπηδησαν η μια στον κύκλο της άλλης και όλες μαζί τσαλίμια έφτιαχναν από λογής λογής υλικά. Παρατηρούσα τα μάτια τους, μετρούσα τα δάκρυα που αφέθηκαν στο παγωμένο ποτάμι και στο καυτό τζάκι, σκιαγραφούσα τις κινήσεις των δαχτύλων ανάμεσα στα μαλλιά και στα τρεμαμενα βλέφαρα. Όλες μια ιστορία μοναδική μα ταυτόχρονα ίδια με τη δικιά σου.

Με τρόπο μαγικό αλλά και μαγευτικό πλέξαμε η μια για την άλλη ανεμελιά και ανιδιοτελή αγάπη. Συστατικά απαραίτητα για πιτσιρίκες ε;

Το βίωμα δύσκολα το βάζεις σε προτάσεις και το συγκεκριμένο κάθε άλλο παρά τυχαία συμβαίνει. Τούτο το βίωμα θέλει κανάκεμα, θέλει αγκαλιά και πάνω απ’ όλα θέλει ασφαλή προστασία. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορείς να το εξηγήσεις στους τρίτους, είναι βλέπεις ξένοι.

Ξεκλειδώσαμε πόζες, μνήμες και ανάγκες. Τις αφήσαμε να κυκλοφόρησουν στο σήμερα και να ονειρεύτουν δίχως σκιά στους ουρανούς τους.

Για εμένα τι να γράψω τώρα;

Αχ ναι σωστά!

Νιώθω ευλογημένη που βρήκα την Αλεξάνδρα, είμαι τυχερή που αγαπήθηκε με τη Γιάννα, είμαι κάπως περήφανη για εμένα και χαμογελαστή που άρχισα να είμαι κομματάκι πιο επιεικής με το παρδαλό κατσίκι – Μιμίκι εντός μου.

Όσο για τα σκανδαλιαρικα ματάκια και τις ψυχούλες με ρωγμές παραπάνω, σας ευχαριστώ για το το ταξίδι αυτό και αδημονία με τριγυρίζει για το αντάμωμα.