Οι μέρες τούτες θαρρείς και η κάθε μια τους άλλο βιβλίο διαβάζει. Φοράν ρούχα εντελώς διαφορετικά και αρώματα ξεχωριστά. Μα όσο αντιφατικές κι είναι, αν σταθούν η μια πλάι της άλλης σχηματίζουν αρχαίο χορό. Χορός που σε μαγεύει, σε πιάνει τρυφερά από το χέρι και σε οδηγεί στο πολυπόθητο ξέφωτο του δάσους…
Το ποτάμι ρέει, δε γυρνάει πίσω και δροσιά αναβλύζει παντού. Οξυγόνο βαστουν τα πνευμόνια μα στιγμές στιγμές ξεχνούν πώς πρέπει να το αξιοποιήσουν. Είναι αυτά τα δευτερόλεπτα που καρφώνεις το βλέμμα σε τοίχο λευκό και παγώνει το σύμπαν. Όχι όλο, το δικό σου σύμπαν. Οι δικοί σου πλανήτες, τούτοι που αποφάσισες να σε περιβάλλουν.
Τέλη του Αυγούστου και μέσα μου ξεπηδούν νότες μπλεγμένες με χρυσές κλωστιτσες…
Ξέρεις τι; νιώθω ότι κοιμίζα έναν πολεμιστή στα σωθικά μου και ξύπνησε εδώ και λίγο καιρό. Ξεμουδιαζει και προθερμάνεται για μάχες. Όχι όχι δεν είναι πολεμοχαρης. Όχι σου λέω.
Αλλιώτικες μάχες
Αλλιώτικες μέρες…
