Τώρα αυτό το post πώς το ξεκινάς; τι να γράψω; για την αρχή; Να το πιάσω από την πολύ αρχή του; που βρίσκεται η άκρη του νήματος; 

Αλεξάνδρα ετοιμάσου βγαίνεις… 

Η θεραπεύτριά μου, μου ζητάει να της γράψω τι στολίδι – πρόθεση να στολίσει αντ’ εμού στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο των Soul Dares. Ή τώρα ή ποτέ σκέφτομαι:
“το 2024 να τρέξω τα 2 τελευταία του ψηφία ανάποδα και να μπω στο Καλλιμάρμαρο. Μιμίκα”. 

Οι μήνες ήρεμοι χορεύανε βαλς και τάνγκο. Εγώ έβγαινα να τρέξω με χιόνι, με βροχή, με ψοφόκρυο. Μην περιμένεις να γράψω με ζέστη… στο Λουξ ζέστη δεν κάνει ποτέ! Έτρεχα για να εκτονώσω τα ζόρια, έτρεχα για να μικρύνω το φόβο, έτρεχα και κέρδιζα τα χαμένα μου κομμάτια. Έτρεχα για να κρατηθώ σε φόρμα και ναι έτρεχα για να πάω στον Μαραθώνιο της Αθήνας. Η Αλεξ με ρωτούσε αραία αλλά με επιταγή επιτυχίας: “προπονείσαι;” Τρεμαμένη η απάντησή μου, ναι όσο μπορώ. 

ps (εντός κειμένου): από τα 3 χιλιόμετρα μέχρι τα 42,195 στον τερμάτισμό πάντα έστεκε απέναντί μου γελαστή και περήφανη να με χειροκράταει και με το βλέμμα της να μιλάει: τα καταφέρες!!! 

Μπήκε η Άνοιξη και η καθημερινότητα, σε μια χώρα που έβρεχε διαολεμένα, μουντή κι ασπρόμαυρη, με άλλα λόγια film noir με όλα τα χαρακτηριστικά. Δυσκολίες και προκλήσεις κυρίες με το Κ κεφαλαίο, να ζητάν παραγγελιές και εγώ να εκτελώ και να εκτελούμαι. Έκανα τις προπονήσεις μου σε κάθε ευκαιρία, τακτικά με πίεζα για να βγω. 

Ώσπου:

Το σκηνικό εξελίσσεται σε ένα λούξικο ανυποψίαστο super-market. Με παίρνει η Στελλίτσα (εδώ Πάπιγκο!) τηλέφωνο να με ρωτήσει αν θα συμμετέχω στον Μαραθώνιο το Νοέμβριο γιατί θα κάνουν ομαδική εγγραφή, δεν είχα χρόνο έπρεπε να απαντήσω. Αφήνω στην άκρη γάλατα και απορρυπαντικά και κινούμαι στρατηγικά. Μιλάω με τη Δέσποινα στην Έδεσσα, ναι. Μιλάω με τη Δέσποινα στη Θεσσαλονίκη, ναι. Μιλάω με εμένα, ναι. Ναι Στελλίτσα μου! ΝΑΙ 

Μετριάζει η πίεση του νου με τη Βάσω https://runnermom.gr/, instagramική συμμαχία! Με ξεμπλοκάρει και μου εκφράζει την έγνοια μέσα στους επόμενους μήνες με στοργή υπέροχη και μεταξωτή.

Αρχίζει λοιπόν το ταξίδι… ένα ταξίδι για την κατάκτηση του στόχου που φαινόταν κορύφη αγέρωχη και ανέγγιχτη. Προσπαθούσα να προπονούμαι μα το σταθερό πρόγραμμα μπήκε τέλη Αυγούστου. Χμ όχι όχι πάλι υπήρχαν παρεκκλίσεις. Διαβάζω άρθρα, συνεντεύξεις, σχόλια αρχίζω να χάνομαι… Δεν ξέρω ποιο πρόγραμμα διατροφής, πόσα τζελάκια, ποιούς ηλεκτρολύτες, βιταμίνες; μαγνήσιο; πόσα χιλιόμετρα την εβδομάδα; τι διατροφή; πρέπει να χάσω κιλά; ανηφόρες; διαλειμματική προπόνηση; ενδυνάμωση; ώπα ώπα πρέπει να ξεθαμπώσω τα τζάμια σκέφτομαι! 

Στέλνω στο Γιώργο (εδώ Πάπιγκο!) απαντάει στωικά στις ερωτήσεις και καθοδηγεί με φροντίδα. 

Αχ! κάπως καλύτερα ε; ΕΕΕ βέβαια, πολύ καλύτερα. 

Το τρελοκομείο μου από την Έδεσσα κάθε μέρα παρούσα. οι διάλογοι απείρου κάλους!

– να σου πω; η πίτσα για βραδυνό είναι καλή προετοιμάσια;

– χα χα! όσο και η σοκοφρέτα. 

Η καθημερινότητα κυλάει βάσει του προγράμματος που έχει καταγραφεί στην πολύτιμη ατζέντα. Τρέχω και γνωρίζω νέες διαδρομές. Τρέχω μέσα στα φθινοπωρινά πάρκα του Λουξ. Τρέχω μέσα στην πόλη. Τρέχω σε άλλα χωριουδάκια. Μαθαίνω μονοπάτια και θαμπώνομαι με τον πλούτο της φύσης εδώ. Τρέχω στο γηπέδο του δικού μας χωριού και ακούω τον Άρη με τα μικροπράγματα. Τρέχω μέσα στη Ville-Haute και ακούω τον Ρένο στον Εν Λευκώ. Φτιάχνω μια λίστα με τίτλο Luxotanil, και πάντα στο τελευταίο χιλιόμετρο βάζω τέρμα  τη Χαρούλα να τραγουδάει ” μία είναι η ουσία “

Πάω τα μικρά στο σχολείο και με ρωτάνε: “μαμά σήμερα πόσα;”, μπαίνουν το μεσημέρι στο αμάξι: “μαμά τα έτρεξες;”

Ναι!

Μπράβο! Ζήτωωωωω!!!

Όχι! 

Δεν πειράζει μαμά δεν ήταν και λίγα αυτά που έκανες! Αύριο πάλι!

Μετά απο κάθε long run τηλεφωνώ στην Εύη (εδώ Πάπιγκο!), 21! 27! 30! 

Μετά τα 27 στέλνω ηχητικό στην Ειρήνη (εδώ Πάπιγκο!) που ουρλιάζω. 

Πριν τα 30 στέλνω φώτο στη Μαρία (εδώ Πάπιγκο!), μπαμπουράκο μου ξεκινάω για τα 30! Μου απαντάει: “να χαρώ εγώ… το χουμε μιμίκα μου… όσο και να φαντάζει βουνό εμείς είμαστε για τις κορυφές…” 

Μου στέλνει η Γιάννα (εδώ Πάπιγκο!): “Δημητρούλα να ξέρεις είμαι πολύ συγκινημένη για τον αγώνα που θα δώσεις! Τα λέμε στο τέρμα.” 

Ζητάω από τις χρυσές υπάρξεις τις μεταμορφωμένες σε ανθρώπους (εδώ Πάπιγκο!) να μου στείλουν ότι μουσική θα διάλεγαν για να τρέξω, ένα δυο ή όσα κομμάτια τους εμπνέουν . Καταφθάνουν σαν δώρα σε καλάθι με δαντέλες λευκές στολισμένο. Νιώθω ευλογημένη. Νιώθω ευγνώμων. Ετοιμάζω την playlist μου στο spotify {Marathon 2024 dreams come true}.

Κόντευε ο καιρός και άρχισα να μελαγχολώ. Με τη Δέσποινα συζητάμε για την μεταμαραθώνια κατάθλιψη αντίστοιχη της επιλόχειας. Τι θα κάνουμε μετά; Τι θα συζητάμε; Για ποιόν θα τρέχουμε; Ποιό θα είναι το νόημα της ζωής μας; Γελάμε και έχει γούστο! 

Η μέρα αναχώρησης έφτασε. Ετοιμάζω την ψυχή μου, τροφοδοτώ τις ικανότητές μου, βουρτσίζω τις δυνάμεις μου, φορτίζω τα αγγεία μου, ενθαρρύνω την πίστη μου, κάνω check-in στο όνειρο και επιβιβάζομαι!
Μέσα στα αεροπλάνα και στα αεροδρόμια τους κοιτώ όλους ενδελεχώς. Θέλω να τους ρωτήσω: “κι εσείς για τον Μαραθώνιο ταξιδεύετε;” αλλά με συγκρατώ. Χορεύει η ψυχούλα μου σαν κάτι πιτσιρίκια που κυκλοφορούν στα social με την πάνα μόνο και κάνουν ζούρλες, τούτα μωρέ που τα βλέπεις και σου φτιάχνουν το κέφι. 

Φτάνω στην Αθήνα περασμένα μεσάνυχτα και η φιλοξενία μου φτάνει από τη Θεσσαλονίκη, ψηλή και ντελικάτη όπως ήταν πάντα. Με σφίγγει, με φιλάει, με ξεναγεί και με αφήνει να ξεκουραστώ. Συγκάτοικοι στην φοιτητική και όχι μόνο τρέλα για σχεδόν δυο χρόνια, παρέα στις θεατρικές παραστάσεις των οργισμένων νιάτων (άσε με να υπερβάλλω, ταιριάζει εδώ!). 

Η Παρασκευή ξημερώνει ηλιόλουστη και πολυπληθής, όπως ακριβώς το μικρό χωριό μέσα μου. Το κρεβάτι μου δεν μπορεί να με κρατήσει άλλο γιατί η λαχτάρα έχει θεριέψει!
Είμαι περήφανη τούριστρια. Καταφέρνω επιτυχώς να κινηθώ στην Άθήνα που κάποτε με τρόμαζε. Μου κολλάω ένα παράσημο! 

Στο γήπεδο του taekwondo  συναντάω τα τρελά αγόρια και τη Δέσπω ΜΟΥ. Παίρνουμε η μια την άλλη αγκαλιά και κλαίμε. Φωτογραφιζόμαστε, μιλάμε ακατάπαυστα, ψωνίζουμε, χωριζόμαστε, ξανάβρισκόμαστε. Μέχρι το μεσημέρι του Σαββάτου τα πάντα γέλιο, με αρχηγό τον Τρύφωνα. Αυτό το αγόρι που δεν έχει ταίρι στην αφήγηση, στο ύφος και στις ατάκες. 

Το μεσημέρι συναντώ την άλλη μου Δέσποινα, καθώς όλα δείχνουν η Παναγία μ’ έχει έγνοια και μου το δείχνει.
Μου δωρίζει ένα Μ να στολίσει τον καρπό μου και γράφει στην καρτούλα:
“για να μην ξεχνάς ποτέ ότι είσαι μια ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ”. Δίνουμε ραντεβού τα χαράματα στην στάση που θα είναι τα λεωφορεία των αθλητών! (είπαμε άσε με να υπερβάλω, ταιριάζει και εδώ). 

Πήγε απόγευμα κι εγώ επιστρέφω στο νεραϊδόσπιτο, ελαφρώς κουρασμένη και με κάτι μαυρίλες πάνω από το κεφάλι μου. Το μικρό πλασματάκι της φίλης μου με σφουγγάρι μαγικό σβήνει κάθε μουτζούρα! Τρώμε μακαρόνια και σοκολάτα. Διαβάζουμε για τον κύριο χελιδόνο ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζω τα ρούχα μου, την τσάντα μου, τις συσκευές μου. 

Έρχεται το πυρ! Ήθελα να μιλήσω στις φυσαλίδες. Ευχαριστώ την τεχνολογία που έφτασε σε τέτοιο ύψιστο σημείο. Η Αναστασία βλέπει τα κόκκινα μου μάτια και μόλις το κλείνουμε μου στέλνει ένα μήνυμα που αγκαλιά να ήταν θα με έλιωνε. Η Άννα μου στέλνει ένα ηχητικό και μου ζητάει να το βάλω όταν θα τερματίσω, όχι νωρίτερα! 

Ξαπλώνω νωρίς και προσπαθώ να βουτάω το μυάλο μου σε παντελώς άσχετες σκέψεις μα αυτό εκεί, κολλημένο στην επόμενη μέρα. Επιμονή που την έχεις πια. Τελικά γύρω στις 11 και μισή αφήνομαι. Ο ενθουσιασμός μου ακτινοβολεί και ουράνιο τόξο γίνεται να φέρει την επόμενη μέρα. 

Η επόμενη μέρα δικαιωματικά αξίζει ένα ολόδικο της κείμενο!

stay tuned