Τα βιώνω έντονα θαρρείς και δεμένη σε ξύλινη καρέκλα από χέρια και αστραγάλους βλέπω αίμα να σκοτείνιασε πάνω μου.

Τα τρέμω μην ακουμπήσουν στα δικά μου παιδιά.

Και παλεύω ακούς; παλεύω!!

Μέρες νικάω

Μέρες χάνω

Στιγμές κερδίζω

Στιγμές κατατροπωνομαι

Μα αν κάτι μένει στο στόμα μου γεύση, στην ψυχή μου φλόγα, στην πανοπλία μου χαραγμένο από το τρέξιμο και τον Αυθεντικό μου είναι η φράση που μουρμούριζα στα ζόρικα χιλιόμετρα: ” μη σταματάς! Μην παραιτείσαι! Δε θα σταματήσεις! Σε παρακαλώ…”

Τούτη τη φορά τα περάσματα δεν είναι ορθάνοιχτα δίχως τη φροντίδα των πληγών.

Εκείνη η Μιμίκα ασθενεί βαριά, γέννησε όμως μια νέα που πολιορκεί για τα αξίζω ΤΗΣ…