Τρίτη 22.10

Πώς είναι να ζεις στο εξωτερικό; Πόσες φορές το είχα αναρωτήθει; Από παιδί ακόμα. Είναι πολλά μαζί. Έχει ενδιαφέρον που βλέπεις τόσα διαφορετικά πράγματα, άνθρωποι από κάθε μέρος του πλανήτη, φρούτα και λαχανικά που δεν είχες ιδέα, σπίτια με αυλές εντελώς αλλιώτικες από αυτές που ξέρεις στο χωριό σου, κουλτούρες, θρησκείες, παραδόσεις, κουβέντες, τρόπος ζωής, κανόνες συμπεριφοράς, πρόβληματα προς επίλυση που καλείσαι μόνος σου εντελώς να κατακτήσεις, προοπτικές που πρέπει να κατανοήσεις και χρειάζεσαι βοήθεια αλλά δεν έχεις, πράσινο που απλώνεται παντού και σου γεμίζει τα πνευμόνια οξυγόνο, νοσταλγία για  τις παρέες σου, δάκρυα για ότι σου λείπει, ελευθερία να να επαναπροσδιορίσεις τις προτεραιότητές σου. 

Τρίτη σήμερα και δεν μου ξέβαψε ομαλά η νύχτα αλλά τη δέχομαι και κρατώ το κεφάλι μου ψηλά, σκουπίζω τα μάτια και λαχταρώ… 

Παρασκευή 18.10

Ζήτησα να μου στείλουν από ένα, δυο τρία ή όσα τραγούδια θέλουν για να βάλω στη λίστα με όνομα: “Μαραθώνιος dreams come true”, και ξεκίνησαν να ξεπετάγονται σα δώρα με ευχητήριες κάρτες τα λόγια, οι σύνδεσμοι και οι εικόνες τους #συμμαχίες. 

Το δυσκολότερο κομμάτι αυτής της προετοιμασίας είναι ότι πρέπει να αντιμετωπίσεις τα θηρία που μέσα σου λυσομανάνε. Εγώ πότε καταφέρνω και στέκω όρθια σαν βράχος που τον θαλασσοδέρνουν πολλά μποφόρ, πότε γκρεμίζομαι σαν πολυκατοικία σε σεισμό πολλών ρίχτερ στην Ιαπωνία. Όταν κάθεται η σκόνη, η μικρή μέσα μου με τραβάει από το χέρι και ζητάει να στήσουμε ξανά το παιχνίδι. Αυτή έτσι το βλέπει, σαν παιχνίδι. Εγώ έτσι θέλω να το ζήσω, σαν παιχνίδι. Με εκνευρίζουν οι μεγάλοι και ο μεγάλος μου εαυτός. Όλα τα συζητάν με αριθμούς, πράξεις, επιδόσεις. Εγώ δεν είμαι γρήγορη, είμαι αργή σαν τα σαλιγκάρια που συναντώ όταν βγαίνω στη φύση. Εγώ δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένα νεραϊδάκι που ονειρεύτηκε πριν πολλά χρόνια να τρέξει τον κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας γιατί κουβαλάει μέσα του την αρχέγονη ανάγκη του βιώματος. 

Μήπως όμως που είμαι αργή τα λέω αυτά; 

Όχι τα λέω αυτά γιατί είναι η αλήθεια μου και είμαι περήφανη που χτίζω το όνειρό μου με υλικά πρώτης ποιότητας όπως νούφαρα, βότσαλα, κοχύλια, θαλασσινό νερό, σύννεφα και λάμψη κεριών. Την περιφρουρώ λοιπόν τούτη την αλήθεια ο κόσμος να χαλάσει!!! 

Τρίτη 15.10

Θύμαμαι μια συνάδελφο πριν από χρόνια, που δε θέλω να μετρήσω πόσα, να μου λέει, το αγχολυτικό μου είναι ο ύπνος, όταν δεν είμαι καλά απλά πέφτω και κοιμάμαι. Όταν ξυπνάω είμαι καλύτερα, βλέπω το πρόβλημα πιο καθαρά ή μου έχει φύγει η ένταση. Περνώντας τα χρόνια επιβεβαίωσα στον εαυτό μου πως το αγχολυτικό μου, εκτός της γυμναστικής, είναι το μαγείρεμα. 

Σήμερα το πρωί η Αλεξάνδρα μου, η εδώ, μου έστειλε την έγνοια της, γιατί κατάλαβε ότι δεν πάει καλά η μηχανή. Αργά το μεσημέρι την ενημέρωσα όλα όσα μαγείρεψα και της γράφω στο τέλος για να καταλάβεις πως είμαι. Είχε βέβαια μια απάντηση που με τάπωσε: αγχολυτικό είναι και το τσίπουρο! 

Υπομονή, λίγο έμεινε. Μετά τον αγώνα, αν είμαι ζωντανή, ή μάλλον όταν ζωντανέψω μετά τον αγώνα θα βάλω ένα καλαμάκι σε μια νταμιτζάνα (έτσι λέγεται;), θα παραγγείλω κάτι που θα στάζει κακό λίπος και θα καπνίσω ένα τσιγάρο!!! 

Αστειεύομαι. 

Εεεε οκ για το τσίπουρο δεν αστείευομαι… 

after all, tomorrow is another day

κλασσική και πάντα επίκαιρη η Scarlett

Δευτέρα 14.10

Μα μπορείς εσύ να τρέξεις τόσα χιλιόμετρα;

Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο καταπονεις έτσι το σώμα σου;

Θα πάθεις ζημιά και θα είναι αργά. 

Δεν ξέρω, νομίζω ότι άδικα ταλαιπωρεισαι και καταστρέφεις τον οργανισμό σου. 

Πώς σου ήρθε τώρα αυτή η τρέλα;

Μωρέ πώς δεν βαριέσαι;

Εγώ ούτε αν με πλήρωναν δε θα το έκανα. 

Δεν μπορώ να κατανοήσω όλους αυτούς που βγαίνουν έξω και τρέχουν. 

.

.

.

Εγώ πάλι δεν μπορώ να κατανοήσω όλους αυτούς που ΔΕΝ βγαίνουν έξω να τρέξουν. 

 

Τετάρτη 10.10

Η κάθε πρόπονηση ανάλογα με το που και το τι έχει το δικό της άκουσμα. Έτσι είναι στο γήπεδο που ακούω τον Άρη με τα podcast του που άλλα στο ντουνιά τόσο καλά δεν έχει, στα intervals έχει τυχαίες μουσικές του Spotify, τα πρωινά καθημερινά τον Ρένο στον Εν Λευκώ με τη μαγική φωνή του και τα long runs τις λίστες μου. Είναι σαν ιεροτελεστεία στην οποία οφείλω να είμαι προσεκτική μη και βεβηλώσω κάτι. 

Τουρμαλίνη μου ένας μήνας, ξεκίνα να μετράς αντίστροφα!

 Τρίτη 08.10

Η ποιητική ματιά στη ζωή με συγκινεί. Η καλλιτεχνική σπίθα στο οτιδήποτε τριγύρω σου. Να θωρείς ολόγυρα και να εξυψώνονται τα σπλάχνα σου σε κορυφές βουνού. Εκεί που η ελευθερία έχει μορφή καθαρή και ομορφιά φυσική. 

 Δευτέρα 07.10

Σήμερα δεν έτρεξα. Το σώμα απεφάνθη, slow down babe. Εγώ υπάκουσα. Μου χάρισε λίγα δέκατα, έναν λαμπερό πονοκέφαλο, μια πολύχρωμη ζάλη. Κουβέρτα, καναπές και ταινίες. Ωραίο ακούγεται και αναγκαίο ήταν – ή μήπως είναι ακόμα(;) πφφφ ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ είναι ακόμα! Ωστόσο, κατάληψη στο μυαλό μου έχει κάνει η άσκηση, η προπόνηση, ο συναρπαστικός κόσμος του δρόμου. 

Οκτώβρης, απλώθηκε ολόγυρα μια μελαγχολική διάθεση που το σύμπαν συντονίζει με μαεστρία, ελκυστικά φύλλα που χορεύουν τον τελευταίο τους χορό για να να αναγεννηθούν την άνοιξη, γοητευμένα σύννεφα που αφήνουν δροσιές κάθε τόσο, τετράδια γεμάτα σημειώσεις και σχεδιάκια, μουσικές από όλο τον κόσμο διεξοδικά να με ταξιδεύουν. 

Διάβασα το απόγευμα για τον ιαπωνικό χορό Butoh. Θαύμασα τις κουβέντες του σημαντικότερου εκπροσώπου αυτού του πειραματικού χορού, Kazuo Ohno:

«Θα ήθελα πολύ να σας προσφέρω ακόμη και κάτι τόσο μικρό όσο ένας κόκκος άμμου. Αν μπορούσα μόνο να το καταφέρω αυτό, τότε θα μπορούσα να εκπληρώσω τη λαχτάρα μου να μοιραστώ ένα μέρος της ζωής μου μαζί σας. Δεν αξίζει να ρισκάρει κανείς τη ζωή του για να προσφέρει κάτι τόσο μικροσκοπικό όσο αυτός ο μικροσκοπικός κόκκος άμμου που επιλέγεται ανάμεσα σε αμέτρητα εκατομμύρια; Να είστε πάντα πολύ προσεκτικοί. Ακόμη και η πιο απειροελάχιστη λεπτομέρεια της παραμικρής χειρονομίας που κάνετε πρέπει να εκτελείται με στοργική φροντίδα.

Ποτέ δεν είναι πολύ αργά για να ξεκινήσετε».

 

πηγή: https://olafaq.gr/culture/theater/butoh-o-choros-toy-apolytoy-skotadioy/