σαντιγί” τραγουδά η Σαβίνα…
έχω ανάγκη τη φύση με τις χάρες και τις χαρές της. Το σώμα και το πνεύμα μου απαιτούν το πράσινο και τον ήχο του νερού. Την περασμένη Κυριακή πήγαμε στην Έδεσσα και καθώς μας περίσσευε ο χρόνος περπατήσαμε στο πάρκο των Καταρρακτών. Μελωδία και χάδι στην ψυχή. Κλείνεις τα μάτια και θαρρείς είσαι στον Παράδεισο. Κάπως έτσι θα είναι είμαι σίγουρη. Είμαι μικρή για να νιώθω κουρασμένη μα αλήθεια στο λέω αισθάνομαι πως ήρθε και κατακάθισε πάνω μου σα σεντόνι όλη της γης η σκόνη, διάφανη σαν τον Σωκράτη…
Με τσακίζει η καθημερινότητα, μου δίνει φτερά ο χορός, με εξαντλεί η ετικέτα υποχρεώσεις, με γαληνεύουν οι κόρες, με πιέζει το ρολόι, με ανακουφίζει το τρέξιμο!
Ονειρεύομαι να ανοίξω ένα κέντρο δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά. Να είμαι μέρος της διαδικασίας “χτίσιμο δημιουργικότητα, παιχνίδι χαοτικό, ανάσα για μπομπιράκια”. Πόσο μ’ αρέσει να παίζω μαζί τους, να ζωγραφίζω χαμόγελα στα χείλη τους, να πηδάμε πάνω σε τραμπολίνα και να φτιάχνουμε κάστρα από ξύλινα τουβλάκια.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί μου χρειάζεται να γράφω…
Ευτυχώς ποικίλες απαντήσεις του άλλου μου εγώ με αποστομώνουν:
“για να μην ουρλιάζω”
“για να ηρεμώ”
“για να τα διαβάζω σε ανύποπτες στιγμές και να αναπολώ”
“για να ταξιδεύω”
“για να ονειρεύομαι”
“για να αναπνέω”
“για να πετάω ουράνια κι ας προσγειώνομαι μετά”
“για να αντέχω την ασχήμια”
“για να μου αποδείξω ότι έχω κάτι πολύτιμο εντός μου”
κι άλλα τόσα…
Συχνά θέλω να μιλήσω στην μικρή Μιμίκα… τι μου συμβαίνει ρε γμτ;
