Που πάω;

Γιατί;

Τρέχω προς όλα τα σημεία

Ανάμεσα στο ανθρώπινο σμήνος
Που βουίζει.

Τα μάτια μου διατρέχουν τα παράθυρα-κυψέλες.

Επίπονος τούς είναι ο Ιούλιος

Ξένος απεχθής.

Η πολιτεία σβήνει τις βιτρίνες της και τα παράθυρά της,
Νεκρός από Ιούλιο.
Πυρακτωμένος, στερημένος από νύχτα.

Το παραλήρημα του σ’ ένα φευγαλέο μουρμούρισμα διαφεύγει.

Σε λίγο περνάει ο σταυρός
Ενός νοσοκομειακού αυτοκινήτου,

Σε λίγο ακούγεται ένας πυροβολισμός.

Με το λαιμό πιασμένο στη θηλιά των ακτινών
Θα συρθώ ανάμεσα στο φλεγόμενο θέρος.

Αιώνες έρωτα σα χειροπέδες

Κουδουνίζουν στα χέρια μου

Τα πάντα θα χαθούνε,
θα εκμηδενιστούνε

Κι εκείνος που κινεί ζωή

Θα χρησιμοποιήσει την ύστατη ακτίνα
Του ύστατου ήλιου

Ενάντια στο σκοτάδι των πλανητών

Κι απομένει μοναχός ο πόνος μου
Ο πιο οξύς.

Ζωσμένος φλόγες μένω

Πάνω στην άσβεστη πυρά

Του ακατόρθωτου έρωτα.