πω πω πόσες λέξεις είχα βάλει στη σειρά και τώρα τα δάχτυλα ακουμπούν το πληκτρολόγιο και εγώ χάνομαι μέσα στα μονοπάτια με τα ψηλά δέντρα και τη μουσική του ποταμού στο πλάι…

ακόμα ένα τριήμερο που οι διαφορετικές ποικιλίες ανθρώπινων ψυχών, στεφάνια μαγιάτικα έπλεξαν να μοσχοβολήσει ο τόπος. Μάτια που μόλις αντικρύζονται νιώθουν την έλξη, δάχτυλα που μόλις ακουμπηστούν ανατριχιάζουν οι σπονδυλικές στήλες, ώμοι που αγκαλιά, ορθώνουν ανάστημα μπροστά σε τανκς ανασφαλειών, αύρες που εκτινάζουν την ψυχική ανθεκτικότητα σε ανώτερο σημείο.

Δεν είναι μόνο το παιχνίδι που είναι ο βασιλιάς της λίστας, δεν είναι μόνο τα πελώρια δέντρα που ψιθυρίζουν παραδοσιακούς σκοπούς, δεν είναι μόνο τα πολύχρωμα πλάσματα που ανταμώνουν με λαχτάρα, δεν είναι μόνο τα λόγια που ο καθείς από μέσα του αφήνει σαν ποτάμι να κυλήσουν, δεν είναι μόνο τα δάκρυα που ζεματάνε και λιώνεται το παγόβουνο της σιώπης σου, δεν είναι μόνο η Αστράκα που σου μιλάει μέρα νύχτα, δεν είναι μόνο το νερό του ποταμού που σε καλεί γιατί ξέρει βαθιά πως μπόρει να σε μεταμορφώσει. Δεν είναι τίποτα απ’ όλα και είναι ΟΛΑ αυτά.

Μα είναι και οι ιέρειες της ψυχής, αυτές οι δυο διαφορετικές υπάρξεις που εμπνευσμένα συνυπάρχουν. Με τα μαγικά τους εργαλεία θωρούν τα τραύματα, εκτιμούν τη ζημιά και πιάνουν δουλειά. Όχι όχι δε σε καθαρίζουν τούτες. Σε μπέρδεψα μικρό μου! Τα μαγικά τους έχουν στόχο τα αρχέγονα συναισθηματά σου να βγούν όλα κάτω από τον καθαρό αυγερινό για να τα δεις ΕΣΥ! Να βουτήξεις  τα δάχτυλα σου και να σε μπογιατίσεις (το ρήμα μπογιατίζω έχει μια αίγλη στο μέσα μου) και όταν δεις πως κάπου ξεθώριασε κομμάτι πάμε πάλι! #nevergiveup

Οι αγκαλιές στο Πάπιγκο έχουν άλλη αίσθηση, είναι αυτό που νιώθεις την αποδοχή και την ανακούφιση. Θα κλάψεις, θα φωνάξεις, θα σωπάσεις, θα γελάσεις, θα τραγουδήσεις, θα χορέψεις, θα σταματήσει η καρδιά σου, θα κολυμπήσεις, θα σκεφτείς ΖΩ…

Στάθηκα απέναντι από τον ήλιο, γύρισα τις παλάμες μου και αυτός ανιδιοτελώς μου χάριζε ενέργεια. Εκείνη ήρθε δίπλα μου και κίνησε να μου ψιθυρίζει πεταλουδένια λόγια, φτερωτά. το Φως της και το Φως του ήλιου καλλιέργησαν την Ιερή εκείνη ώρα σ’ ένα πλαίσιο τη Δήμητρα που ονειρεύομαι να γίνω.

θα γίνω άραγε ποτέ; μεγαλώσες πια φτάνει με τις σαχλαμάρες! μέχρι πότε θα προσπαθείς; δεν κουράστηκες; δεν θα πετύχει το ξέρεις! μα τι αφελής που είσαι..

Ξεπετάχτηκαν οι ασχήμιες και Εκείνη, καταλαβαίνοντας τι συνέβη, ακούμπησε το χέρι της στο σώμα μου, τις έδιωξε και σα βρέφος στην αγκαλιά της ένιωσα ξανά ασφαλής, με εκείνη τη γνώριμη μυρουδιά που έχει η μνήμη μου καταχωρημένη για την Αλεξάνδρα μου. Δεν διήρκεσε τόσο πολύ όσο το αποθήκευσα στο διαμέρισμα των όμορφων στιγμών. Έτσι συμβαίνει φαίνεται, σκέφτηκα αργά το βράδυ στο κρεββάτι μου.

Το Πάπιγκο δεν είναι για όλους εμάς απλά ένα χωριό, ένα μέρος, κάποιος τουρισμός.

Το Πάπιγκο για εμάς όλους είναι ΤΑ βιώματα, Η ενσυνάισθηση, Η αυτογνωσία και ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ.

Το Πάπιγκο έκλεισε τον κύκλο του και κάπου στην Έλλαδα αγουροξυπνημένο κάποιο άλλο μέρος θα ετοιμαστεί για να υποδεχτεί τα αλλόκοτα πλάσματα. Αυτά τα ζωντανά όντα που με την δύναμή τους μετακινούν και μετακινούνται, γνωρίζοντας πώς η εξέλιξή τους είναι διαδικάσια αποκαλυπτική και άκρως απαραίτητη!

Σκορπάω ευγνωμοσύνη στα σημεία που πέρασα, στις ανάσες που συντονίστηκαν με τη δική μου, στις κοιλότητες που αναβλύζουν τόση ποσότητα και τέτοια ποιότητα στοργής.

Στο τέλος τι έγινε δε μου είπες.

Στο τέλος ακριβή μου το σφίξιμο στο στομάχι μεταμορφώθηκε σε τρυφερό σφίξιμο αγκαλιάς και όλα τα χλωμά χρώματα κατέληξαν κάπως επιδέξια και θαυμαστά.

Είχα πολλά ακόμα μα έχουμε δρόμο διαβάτη μου, δρόμο και χρόνο να λέμε τις ιστορίες. Διότι ως γνωστόν ο χρόνος είναι αγάπη… ε;