Κάθε Παρασκεύη επέστρεφα από το γραφείο.

Καθάριζα το σπίτι, κι όσο καθάριζα έπαιζαν.

Μετά τις έβαζα για μπάνιο. Να σκουπιστούμε καλά, να στεγνώσουμε τα μαλλάκια και;

Να δούμε παιδικό τώρα μαμά. Βλέπαμε παιδικά και τις έπαιρνε ο ύπνος. Αν ήταν κουρασμένες κοιμόντουσαν καθώς κάναμε πιστολάκι.

Κι ας περνούσαν τα χρόνια, η διαδικασία παρέμενε σε σταθερό πλαίσιο. Αλλάζε το πρόγραμμα της τηλεόρασης, το βραδυνό που έγινε από τραχανάς με φέτα πίτσα ή σουβλάκια. Αλλά είχαμε τις Παρασκευές μας.

Σα να νιώθω ότι τις χάσαμε; Κάπως άλλαξε και το πλαίσιο. Ίσως αλλάξαμε κι εμείς;

Μου λείπουν οι ρουτινιασμένες ρετρό στιγμές.

Μου λείπουν τα μικροσκοπικά πρόσωπα και τα σταλίτσες χεράκια.

Μαργαριταρένιες οι ώρες, φεγγαρολουσμένες…