από το πρωί μια θλίψη χορεύει μέσα μου, είναι όμορφη και γοητευτική μα δεν παύει να είναι θλίψη

οι γιορτινές μέρες πολλαπλασιάσουν τα χιλιόμετρα και ακονίζουν τα ξυραφάκια που κάνουν πλήγες

έφαγα άχαρα και χλιαρά

ανέβηκα στο γραφείο μου και έκλεισα την πόρτα, καλύτερα τα δάκρυα να τα δει μόνο η οθόνη

Δεν είναι που μου λείπει η αγάπη, είναι που μου λείπει η παρέα, τα ποτήρια που τσουγκρίζουν και εύχονται, τα χαμόγελα και η γιορτινή πόλη, είναι που οι θύμησες πάντα βρίσκονται στον ορίζοντά μου.

Είναι οι αγκαλιές των φίλων, το κέρασμα που λαχταράς να προσφέρεις, είναι που η λέξη ξενιτιά αναβοσβήνει στο μυαλό σαν μαρκίζα νυχτερινού κέντρου με πελώρια γράμματα, είναι που σκάνε στο κινητό φωτογραφίες από τραπέζια στρωμένα και ανταμώματα γεμάτα ζεστασιά.

κρύωνω σήμερα στο είπα;