Δεν κοιμάσαι καλά τις νύχτες
Δεν έχεις όρεξη να ενισχύσεις το σώμα σου, για να αντέχει. Παρακαλάς να μην αντέξει για να σωριαστεί. Παρακαλάς να πονάς παντού, να αιμμοραγείς…
Δεν σταματάς βρυσάκια στα μάτια, αφήνοντας να πλημμυρίζουν μαξιλάρια, πουκάμισα, μάγουλα και ότι άλλο βρουν στο διάβα τους…
Δάκρυα ε;
Δάκρυα που καίνε
Δάκρυα που εκτονώνουν
Δάκρυα που ηρεμούν
Κρυστάλλινα δάκρυα!
Μα δεν κρατάει πολύ όλο αυτό γιατί εσύ μόλις ηρεμείς και ανακουφίζεσαι “είμαι καλύτερα τώρα”
πάλι κάτι μέσα σου γδέρνει σπλάχνα και όργανα
κι άλλα δάκρυα ξεχειλίζουν από τις άκρες των ματιών σου
νιώθεις εγκλωβισμένη από τις αποφάσεις που πήρες, από το δρόμο που διάλεξες.
νιώθεις να μην μπορείς να απλώσεις το χέρι κάπου για βοήθεια.
Θέλεις απλά να κοιμηθείς βαθιά. Ορισμένες φορές θέλεις να κοιμηθείς για πάντα. Ευτυχώς (;) δεν είναι εύκολο. Ψάχνεις κάπου να αισθανθείς ασφάλεια. Αιώνια ασφάλεια νιώθουμε άραγε ποτέ;
Τα πάνω έρχονται κάτω μέσα σου.
Νιώθω μια απέραντη θλίψη…

Εφιάλτης λες …