Ξέρεις κάτι; Πρέπει να τινάξω τη θλίψη από πάνω μου. Με κουράζει σα ρούχο παλιακό… έχεις δίκιο το έχω πει πολλές φορές. Ε μικρή είμαι ακόμα θα το καταφέρω όταν μεγαλώσω. 

Ναι νιώθω μοναξιά. Ναι ξημερώνουν μέρες που είναι ανυπόφορα δύσκολες. Ναι σέρνομαι ακόμα και για τα βασικά. Ναι πλαντάζω στο κλάμα. Ναι με λυπεί ο αντίκτυπος στο σώμα μου. Ναι σήμερα όλη μέρα δεν μπορούσα να ελέγξω τις κινήσεις στο αριστερό μου χέρι. 

ήρθε στο νου μου τούτη η φωτογραφία

Εγώ το 2024 έτρεξα τον Αυθεντικό Μαράθωνιο της Αθήνας. Εγώ το 2024 κατάφερα και έζησα στο εξωτερικό με έναν καιρό δύστροπο, σε ένα πλαίσιο πέρα της γνωριμης αυλής μου, αποκομένη απο το οικείο μου. Εγώ το 2024 κατάφερα τις πτώσεις μου να τις μετατρέψω σε χιλιόμετρα δρομέα, σηκώθηκα όρθια, ξανά και ξανά και ξανά. Μπόλικα “εγώ”; Είναι τα παράσημά μου.  Δε δίστασα, δεν έκανα πίσω και μου τα δίνω όλα γυαλισμένα και αστραφτερά. 

Είναι δύσκολο να φύγεις από τη χώρα σου. Είναι βαρύ να κλείνεις το σπίτι έμεινες για 15 χρόνια. Είναι βασάνο να μην έχεις στην καθημερινοτήτα σου τους ανθρώπους σου. Είναι πλάκωμα στο στήθος να σου λείπει η πόλη σου. Είναι λυπηρό να αισθάνεσαι τόσο αποκομμένη απ’ όλα. Αγέλαστη  θωρρείς τα πληγωμενα σου σημεία και παγώνεις. Αλλάζεις; Αλλάζω πράγματι, το παρατηρώ. 

Η ώρα πέρασε και ενώ ξάπλωσα χαμένη στις αλλεπάλληλες σκέψεις, το μαγικό ραβδί βγήκε από το χρυσαφί κουτάκι του σκόρπισε θαύμα πάνω μου και εγώ σηκώθηκα. Άνοιξα τα βιβλία μου, διάβασα γαλλικά και ετοίμασα τη λίστα του Δεκεμβρίου. Αρχής γενομένης του τελευταίου μήνα αυτού του θεώρατα σημαντικού έτους για εμένα φύγαμε:

• να δω πολλές ταινίες
• να παρακολουθήσω μια θεατρική παράσταση
• να κάνω μασάζ
• να γράψω γράμμα στον Άγιο Βασίλη
• να πάρω αγάπη
• να δώσω αγάπη
• να κάνω πατινάζ στο Λουξεμβούργο
• να χορέψω 
• να αφήσω το Μιμίκι να λάμψει τον κόσμο μου
• να μένω κάθε μέρα για λίγο στη σιωπή μου
• να με παρακινώ
• να πιώ πολύ και να μεθύσω
• να ακούσω στο τέρμα την Αγέλαστη Πολιτεία