Δευτέρα 30.09
Ξύπνησα δίχως να έχω τον παραμικρό πόνο, καλό είναι αυτό σκέφτηκα. Να συνεχίσω έτσι. Βοηθάει η σχεδόν καθημερινή προπόνηση. Θέλω να καταγράψω σε ένα post τον χθεσινό αγώνα. Ήταν κάτι διαφορετικό και υπέροχο από την αρχή του μέχρι το τέλος.
Για λίγη πρωινή δροσιά έμεινα στο χθές, μα τελικά το αντίο μας με το Σεπτέμβρη δεν ήταν ροδαλό. Έφαγα σαχλαμάρες και το έχω μετανιώσει. Με ενοχλεί τρομέρα η βροχή, με αποδυναμώνει. Ξέχασα τη χθεσινή μου κατάκτηση. Βούλιαξα σε μια θλίψη, την άφησα να με εξαφανίσει. Ανέβαλα, για άλλη μια φορά, ένα συμμάζεμα, σχετικά χρονοβόρο, που μεταφέρω απο μέρα σε μέρα. Με μάλωσα που δεν είμαι τυπική με την υγεία μου. Σα να μου ήρθε μια κλωτσιά, δυνατή όμως, και μπαμ μπουμ κουτρουβάλησα και έμεινα κάτω στο πάτωμα. Ούτε να κλάψω ούτε να λυπηθώ. Απλά στέκω και δε νιώθω.
Έσβησα όλα τα φώτα, άναψα όλα τα κεριά, έβαλα μια λίστα που είχα με τίτλο {fine melody} και πηρά το μικρό ροζ τετράδιο. Είχα να γράψω μέρες. Μπα! Μήνες… Εκτός από το γράμμα που έγραψα με την ψυχολόγο μου για να αποχαιρετήσω το σπίτι μας, το τελευταίο μου κείμενο εκεί ήταν πριν την άνοιξη! Ξεκίνησα και ήταν αδύνατο να σταματήσω. Τα γράμματά μου έφτιαχναν λέξεις και οι λέξεις αχόρταγες κατέπιναν τις σελίδες. Αποφορτίστηκα με έμεινα και δίχως ενέργεια.
Οκτώβριος ξημερώνει και με προσκαλώ να αλλάξω την αναβλητικότητα μα και την αυστηρότητα από εμένα για εμένα. Ας ακουστεί επιτελούς αυτό το ταπ ταπ στον ώμο και ας ψελλίσω ένα μπράβο για τα μικρά. Ναι κορίτσι μου σε εσένα μιλάω, με το κοκκινωπό μαλλί και τα γαλάζια μάτια. Θα τινάξεις επιτέλους τη σκόνη απο πάνω ή έτσι θα συνεχίσουμε;
Καλώς να ορίσεις νέε Οκτώβρη, καλός να είσαι να χαρείς!
Κυριακή 29.09
“Σα δεν φτάσει ο άνθρωπος στην άκρη του γκρεμού, δεν βγάζει στην πλάτη του φτερούγες να πετάξει.”
Ν. Καζαντζάκης
Σάββατο 28.09
Σάββατο βράδυ και αύριο πρώτη φορά σε αθλητική διοργάνωση στο εξωτερικό. Έχω και λίγο άγχος, έχω και μια περιέργεια, κάνω και κάτι σενάρια μήπως δεν βρω το μέρος και γυρίσω άπραγη. Μετά όμως στρίβω το νόμισμα από την άλλη πλευρά.
Θα πάω, θα τρέξω με όοοοοτι ρυθμό, θα φωτογραφηθώ, θα ακούσω τις μουσικές μου και θα χαμογελώ!
Παρασκεύη 27.09
Σήμερα στο σπίτι είχα μια επίθεση εφήβων κορασίδων. Δύο τα δίδυμα και οι τρεις οι φιλενάδες μας, πέντε στο σύνολο. Πλημμύρισαν το σπίτι με φωνές, γέλια, παιχνίδι και κουβέντες. Σχεδόν δώδεκα ετών και απόψε θα κοιμηθούν παρέα με ταινίες και πίρι πίρι. Η Άννα έρχεται διαρκώς με αγκαλιάζει και μου λέει: “Σε ευχαριστώ πολύ μαμά που κάνεις όλο αυτό για εμάς”. Σχεδόν δώδεκα ετών και γεμάτες ενσυναίσθηση και κατανόηση. Να είναι τα παιδιά του κόσμου όλου πλούσια απο αγάπη και στιγμές πολύτιμες. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να πραγματοποιηθεί αυτή η ευχή γαμώτο!
Πέμπτη 26.09
Πήγα για καφέ σε ένα μαγαζί ξεχασμένο. Ξύλινα τραπέζια και βυσσινί παλιοκαιρισμένα καθίσματα, μια ιδιοκτήτρια ταιριαστή με το περιβάλλον και χαμογελάστή. Είχε στη διαπασών το λούξικο κανάλι με την ζωντανή αναμετάδοση την επίσκεψη του Πάπα στη χώρα και παρακακολουθήσε με προσήλωση. Μου έκανε στον καφέ μια καρδούλα με κακάο.
Πάνω σε δρόμο κεντρικό τοποθετημένο, το ανακάλυψα σε μια προπόνηση. Μόλις το είδα αμέσως σκέφτηκα: “εσύ είσαι για εμένα”. Αυτό είναι! γεννήθηκα γιαγιά ρε παιδί μου. Τον απολαμβάνω αυτό τον τρόπο ζωής, των ηλικιωμένων, τον οικειοποιούμαι απο μικρή. Με κοροϊδεύαν όλοι, και ακόμα δηλαδή αλλά τώρα δεν με ενοχλεί πλέον. Έγραψα, φωτογράφισα και μέτα άνθισε στο τραπεζάκι η Αλεξάνδρα του Λουξεμβούργου. Όμορφα ήταν και μέσα μου ξέρω ότι θα πηγαίνω συχνά.
Τετάρτη 25.09
Όλο σκεφτόμουν πότε θα ξεκινήσω και πάντα περίμενα κάτι. Επειδή όμως συνειδητοποίησα, πως ποτέ δεν θα είναι όλα στρωμένα, ξεκινάω από σήμερα τούτη την καταγραφή της στιγμής καθημερινά. Ένα ημερολόγιο που θα είναι ανοιχτό ως υπόσχεση παρουσίας σε εμένα.
Βγήκα σήμερα το μεσημέρι να τρέξω, στο πρώτο χιλιόμετρο με καλούν τα παιδιά. “Τελειώσαμε νωρίτερα, θα έρθεις;” Ζητώ μια κάποια πίστωση χρόνου και την λαμβάνω. Λίγο προτού φτάσω στο σχολείο πιάνει μια ακατάπαυστη βροχή.
Όσο πλήθαιναν οι σταγόνες τόσο φωτίζονταν το πρόσωπό μου. Άρχισα να τρέχω με φιγούρες χορευτικές και να κλαίω με φωνή. Μέχρι να φτάσουμε σπίτι τουρτουριζα (τι αστείο ρήμα). Σκεφτόμουν ότι ίσως αρρωστήσω αλλά μετά με είδα στο τοπίο που αφέθηκα και απλά αδιαφόρησα σε οποιαδήποτε ασθένεια.
Ψιτ; καλή μας αρχή!
Μακάρι να φανώ συνεπής έστω και ατελώς.
Πι. Ε. Την ιδέα τη ζήλεψα και την αδειοδότησα από την Δανάη. [ακα https://iforgotmycrown.gr/].
