Αν με ρωτήσει κάποιος πως θα χαρακτήριζα αυτό το retreat θα απαντούσα: “φαντάσου μια μέρα με καυτή θερμοκρασία, ο υδράργυρος στην ταράτσα του ουρανού. Έρχεται κάποιος και σου προσφέρει σ’ ένα ντελικάτο ποτήρι παγωμένη λεμονάδα. Όχι όμως μια παγωμένη λεμονάδα. Την καλύτερη που έχεις πιεί, τούτη που σε ξεδιψάει και δροσίζει όλα τα κύτταρα σου, έχει την ιδανική αναλογία των συστατικών και είναι αυτό που χρειάζεσαι.”
Εκεί βρίσκεται για εμένα το κλειδί. Να ξέρω τι είναι αυτό που χρειάζομαι και να το ζω στην πληρότητα! Χρειάζομαι ασφάλεια κι αυτά τα πλάσματα χωρίς να κάνουν κάτι, καταφέρνουν ΠΑΝΤΑ νιώθω ασφαλής μα και να είμαι!
Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί της Παρασκευής χαμογελάστες, αγουροξυπνημένες, με περιέργεια αλλά και προσμονή. Ανατολή ηλίου στην Έλλαδα, ανατρίχιαζα έτσι όπως έβλεπα το φως να γεννάται και τις ακτίνες του ήλιου να αγκαλιάζουν τον ορίζοντα. Έγινε η καθιερωμένη στάση για να πολλαπλασιαστεί η αγάπη.
Αχ και να γυρνούσα ξανά εκεί…
Το γκρούπ στο viber δονούνταν στο ίδιο τέμπο, στίγμα, φωτογραφίες, αντιδράσεις… κι εμείς να κυλάμε από διαφορετικά σημεία προς το ιερό μας, πέτρες που πήραν το κατόπι για το ποτάμι. Κι άλλη στάση γιατί υπάρχει πρωτόκολλο που εαν δεν τηρηθεί, όλοι ξέρουμε τι λέει η πανάρχαια κινέζικη παροιμία…
Αντικρύζεις την Αστρακά; Αντικρύζεις τον Θεό! Δεν υπάρχουν λέξεις για τα συναισθήματά σου εκείνη τη στιγμή… Εικοσιπέντε πνοές ζωής με συντονισμένες αναπνοές, εικοσιπέντε πνοές ζωής με ανυπομονησία για αυτές τις στιγμές. Συναντήθηκαν τα σώματά μας, αγκαλιές γεμάτες φως που σβήνουν τις αποστάσεις, σμίξιμο το δυνατό, το αυθεντικό, το γνήσιο!
Ξεκίνησε η πρώτη ομάδα και ράγισα ολόκληρη γιατί το σώμα είναι άχρονο. Πώς να κρατηθώ στην ιστορία της, ένα αμάξι έχει θυμητικό κι αντί στο νέο σε οδηγήσε στο σπίτι που σε φώλιαζε για εικοσιπέντε χρόνια. Μα το κοντρόλ του γκαράζ σ’ επανέφερε στο τώρα κι εσύ είσαι στα χαμένα, γιατί ψάχνεις να βρεις το σπίτι σου. Ίσως τελικά το κουβαλάς μέσα σου μα χρειάζεσαι χρόνο για να το συνειδητοποιήσεις. Ο ήλιος έπαιζε με τα φύλλα της λευκής μουριάς, σχηματίζοντας καρδούλες στο σώμα της νεράιδας με τα κόκκινα μαλλιά, στο βάθος η συκιά χόρευε περιχαρής που άκουγε τις ιστορίες μας. Ήρθε κι άλλο σπάσιμο από τη μπάσα φωνούλα και το συναίσθημα που σε παγώνει όταν σε επικρίνουν για το σώμα σου. Δεν κουβαλάς κιλά, κουβαλάς πανικούς, δάκρυα στο μαξιλάρι τις νύχτες, σημάδια στο σωμά που σε ταλαιπωρούν, ντροπές, αποκλεισμούς. Είσαι τόσο γλυκό πλάσμα, σα μικρό κοριτσάκι, κάθε φορά που επαίρνες το λόγο σε χάζευα. Όποιος πει από εδώ και περά κουβέντα θα τον καθαρίσω εγώ η ίδια!!!
Το μεσημέρι φόρεσα τα κίτρινα πυτζαμάκια μου και ξάπλωσα. Άρχισε να βρέχει και από το ανοιχτό παραθύρι στο προσκέφαλό μου πιτσιλιές ευλογημένες έκαναν διαγωνισμό ποιά θα με δροσίσει πρώτη. Κοιμήθηκα ελάχιστα μα ήταν αρκετά. Αναμμένα στο γνωστό δωματιάκι τα κεράκια που εφτιάξε η Αναστασία μου, και εμείς ευγνωμοσύνη, κουβέντα, ερωτήσεις, απαντήσεις, προβληματισμοί.
Το απόγευμα μας παρέδωσε σε μια νύχτα ατσαλάκωτη που ήθελε ΖΩΗ! Πειράγματα, γέλια, πατάτες τηγανιτές, κρεμμύδι στη χωριάτικη ΠΟΛΥ (δεν μπορούσα να συνέλθω 2 μέρες μετά) και δυο τούρτες!!! Χρόνια μας πολλά Ελλάκι!!! Να ανταμώνουμε στα βουνά και τα ποτάμια να δροσίζουν τις καρδούλες μας κι οι άνθρωποί μας να μας οργανώνουν γλέντια!!!
Ξημέρωσα με γέλια δυνατά που έφταναν από την αυλή, κι ενώ δεν ξέρω τι ειπωνόνταν γελούσα κι εγώ. Ο καφές ζεστός, χειμώνα καλοκαίρι μου αρέσει να πίνω ζεστό καφέ συνήθεια που αγαπώ, μαλάκωσε το όποιο κομμάτι είχε ξεμείνει σκληρό. Τσουμπουρ τσουμπούρ μπήκαμε στα του του μας και! Και! ΚΑΙ!
δεν ήταν μαγικά, δεν ήταν σα σε παραμύθι, δεν ήσαν σα σε όνειρο, δεν ήταν σαν ψέμα μόνο… ήταν όλα αυτά εις τη νιοστή και εις την πανάπειρη!
κι ήρθε το σύμπτωμα μπροστά μου με κοίταξε, με κατανόησε, με αγκάλιασε και στο τέλος έσβησα στα χέρια της. Μούσκεψα το μαλακό της δέρμα, έβρεξα τα μαύρα μεταξένια της μαλλιά και της ψιθύρισα όλο τον πόνο από το τελευταίο τρίμηνο με λυγμούς που τους λύτρωναν οι ενωμένες μας ανάσες.
Η κύρια με το ψαθάκι και το μελένιο της βλέμμα μου εκμυστηρεύτηκε στην ευγνωμοσύνη της λέξεις που είχαν νόημα. Πολλές φορές, μιλάμε και δε λέμε τίποτα. Οι άνθρωποι που βίωσαν εγκέλαδο στη ζωή τους δε μιλάνε πολύ, αλλά τα λένε όλα. Εκείνη την στιγμή ένιωσα ευγνώμων που έδωσα το παρόν μου στην ευγνωμοσύνη της. Τακτοποίησα με προσοχή και ευλάβεια τη στιγμή στο κουτάκι του χωροχρόνου μου και μου ευχήθηκα να το θωρώ τακτικά, όχι μόνο όποτε χρειάζεται.
Το απόγευμα μας είχανε καλέσει τα πελώρια δέντρα κάτω από τον ίσκιο τους. Μας φίλεψαν καφεδάκι, νοστιμιές και μια απαιτητική άσκηση. Εγώ μου ευχήθηκα Καλοτάξιδη κι μου ζωγράφισα ένα καραβάκι. Πάνω σ’ αυτό θέλω να γυρίσω όλο τον κόσμο και να έχω στην παρέα μου πλάσματα που ξέρουν να αγαπούν, που επιτρέπουν στο εγώ μου την ελευθερία του. Πλάσματα σαν ΕΣΑΣ!
Το βράδυ αγαπάκια μου δε θα το περιγράψω γιατί μόνο να το ζήσεις μπορείς, είναι αδύνατο να σπατουλάρεις τέτοιες στιγμές!!!
Θα αφήσω μόνο τα λόγια σας, Αλεξάνδρα και Γιάννα, σε μια εικόνα για αυτό που δημιούργησαν μέσα μου.
Η Κυριακή έκλεισε με ότι δεν άρχισε η Παρασκεύη! Παιχνίδι και Κόκκινοι Κόκκινοι!!! Όλεεεεεε! Παίξαμε και γελάσαμε, ιδρώσαμε και διεκδικήσαμε, παλέψαμε για την νίκη και (ναι Γιάννα μου ναι) χαρήκαμε και το παιχνίδι!!!
Επιστρέψαμε στο πλακόστρωτο γνώριμο σημείο μας και δώσαμε τα δώρα μας ο ένας στον άλλον μ’ εναν πρωτότυπο τρόπο που πήρε ώρα και που χάρηκα γιατί δεν ήθελα να τελειώσει ΠΟΤΕ!!! Ήρθε η στιγμή έπειτα να φύγουμε κι εμείς είμαστε ακόμα εκεί, όλοι. Κι έχει πάει Τετάρτη και θα είμαστε ο ένας ώμο με ώμο με τον άλλο για όσο χρειαστεί στο ίδιο S.P.I.T.I.
Ξυπνάω, ευγνωμωνώ, κλείνω τα μάτια μου βρίσκομαι μαζί τους ακούω τις μουσικές χορεύω και ξορκίζω τις ύπουλες μάγισσες που με θέλουν στα πατώματα. ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ το δικό τους, το ΔΙΚΟ ΜΑΣ θα περάσει!!!
