Κάποτε έγραφα σε μια άλλη πλατφόρμα που δεν ήξερε κανείς. Δεν με διάβαζε κανένας, κι ήταν πιο ελεύθερο γράψιμο. Ήταν ολόδικό μου.
Απαιτώ την ελευθερία των σκέψεων μου, όπως την είχα κάποτε.
Το σώμα μίλησε και δεν το άκουσα. Μέτα ούρλιαξε και πάλι δεν το άκουσα. Φορούσα ακουστικά και σφύριζα αδιάφορα.
Είδε κι απόειδε κι αποφάσισε να με κλωτσήσει στα σκαλιά για να του δώσω σημασία.
Είχε μαζί του την ψυχή, συνεργός πρώτης τάξεως.
Έτσι έπεσα κάτω, αλλά δεν μάτωσα. Εμ εκεί είναι η μαγκιά κούκλα μου, πρέπει να ματώσεις για να συνέλθεις.
Με βασανίζω για να με ξεζουμίσω. Είναι σα να θέλω να μου κάνω το μεγαλύτερο δυνατό κακό.
Υπάρχουν άνθρωποι που λειτουργούν σα φύλακες άγγελοι.
Τρυπώνουν με κάθε τρόπο να με σηκώσουν, να με αγκαλιάσουν, να σκουπίσουν την όποια πληγή, να καθαρίσουν το τραύμα και να το επουλώσουν. Κι ίσως ναι, δεν μπορούμε να εξαφανίσουμε τα τραύματα. Μπορούμε να διδαχτούμε από αυτά και να τα αποδεχτούμε. Έρχονται το λοιπόν με το βαλιτσάκι των πρώτων βοηθειών, μαγικά ξόρκια γεμάτο: Παρουσία Αγκαλιά Φιλί Τρυφερότητα Ψίθυροι: δεν σε ορίζει το τραύμα σου, σ’ αγαπώ, μου έλειψες, ανυπομονώ, έχω κάτι για εσένα, είσαι ηλιαχτίδα στη ζωή μου…
Τον τελευταίο καιρό το αθώο παιδί μου μέσα μου έλαβε μια υπόσχεση, να το φροντίζω. Δεν την τήρησα όπως του άξιζε. Άφησα ένα χάος να κατρακυλήσει και να με παρασύρει και το τράβηξα μαζί μου. Με παραμέλησα, δεν ξέρω γιατί, ή ίσως ξέρω αλλά δεν τολμάω να το πω. Έδειξε τις λευκές αγριοδοντάρες του. Το κακό εννόω βρε! Σου έχει τύχει να μιλάς ενώ είσαι μονάχος ή μονάχη; Μεγάλη ανακάλυψη φίλοι μου, δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε! Εξάλειφει, τώρα αυτό με δυο λ γράφεται;, εξαλλείφει (ας είμαστε πλούσιοι, μας αξίζει) τον αναβρασμό. Μιλάς μόνη σου, βρίζεις, καταριέσαι, προσεύχεσαι, δακρύζεις, χαμογελάς, γελάς.
ΓΕΛΑΣ!!!
ΓΕΛΑ ρε!!! ΓΕΛΑ γαμώτο.
θα γελάσω ρε κουφάλες θα γελάσω και πολύ γιατί δεν μπορεί ο γαρμπής, (ο άνεμος, μην παει ο νους στο dolce vita @Σάσα) να με τρελάνει στη θαλασσοταραχή. Κάποια στιγμή θα βρεί άλλο πέλαγος να παίξει. Θα φορέσω το ωραίο μου μαγιώ στο πονεμένο μα δυνατό κορμί μου και θα κολυμπώ γαλήνια. Η μικρή θα παίζει με τα μικρά κύματα, μέσα σ’ έναν κύκνο σωσίβιο. Ο συμβολισμός θα αναβοσβήνει σε χρώμα ροζ νέον. Θα φάω λουκουμά και θα μείνουν κολλημένες ζαχαρίτσες γύρω στα χείλη μου και θα καεί η πλάτη μου όπως φτιάχνω καστράκια με την άμμο, και θα μένουμε πάντα μέχρι το ηλιοβασίλεμα.
Αν δε μείνεις να δεις το ηλιοβασίλεμα έχασες το νόημα. Η μαγεία έρχεται μέσα από την έκπληξη. Σε κάθε ανατολή και δύση φωλιάζει η έκπληξη, ο ήλιος κάθε φορά το ίδιο μονόπρακτο μα κάθε φορά διαφορετικό χειροκρότημα. Δεν θα προσπερνάμε κι εμείς, θα στεκόμαστε αντίκρυ του, στο φως που άλλαζει χρώμα, ακίνητες μπρος στις όλες αποχρώσεις του κόσμου, να συγκινούμαστε με το καθημέρινο θαύμα. .
.
.
.
Μην αφήσετε ποτέ το παιδί που έχετε μέσα σας να κοιμηθεί, αυτός είναι ο ΜΑΓΟΣ
Ο μόνος τρόπος για να ζήσει κάτι είναι να πεθαίνει στη ζωή του και να γεννιέται στο θάνατό του.
Δ. Α.
