Το Σάββατο έκλεισα τον κύκλο με το 43 και άνοιξα το νέο, με το 44 να χορεύει προσκαλώντας με χοροπηδηχτά.

Το Σάββατο πήραμε το βαρκάκι από τη Stresa και πήγαμε στην Isola Bella της λίμνης Maggiore. Ένα  πρωινό  αέναο δώρο. Το Παλάτι, οι κήποι, τα αρώματα, όλες οι αποχρώσεις μιας παλέτας που  βαπτίστηκε τουρμαλίνη και ξάφνου ένα λευκό παγώνι!

Το λευκό παγώνι που μου έκλεψε την καρδιά. Σα να βρισκόταν στον κήπο αιώνες τώρα, άνοιξε τα φτέρα του, θάρρεις και εμφανίστηκε η βασιλική φρουρά εμπρός μου! Με τα γυαλιστέρα του μάτια στεκόταν γαλήνιο και περήφανο. Ένα θαύμα της φύσης μέσα στο παραμύθι μου…

Στόλισαν οι κήποι τις ώρες και οι φυλλωσιές το μέσα μου. Τα λουλούδια ανθισμένα, μαξιλάρι τις νύχτες μου να πατάω πάνου του και  να νυχτοχορεύω στον ουρανό. Η φύση!

Μια κοκκινομάλλα φύση με μια θάλασσα αντι για αγκαλιά, με δυο ήλιους αντί για μάτια, καλωσορίζει χωρίς να κρίνει, αγαπάει χωρίς να στριμώχνει, χαϊδεύει τρυφερά όπως η μάνα τα παιδιά της.

Μια γράμμη στον ουρανό χαράχτηκε κοίτα ψήλα και πες μια μέρα, όποια σου έρθει πρώτη

είπα! τι θα γίνει;

κάτι θα συμβεί τούτη τη μέρα που είπες…

Κατεβήκαμε απο το παλάτι και εκεί αυτά τα πλάσματα που μου έκαναν την τιμή να είμαι η φροντίστριά τους, να μεγαλώσουν μεσά μου και να γλιστράμε παρέα στις τσουλήθρες της ζωής, έκαναν πάλι το απρόσμενο…

Μαγείρεψαν τις στιγμές, έκρυψαν τα χαμογελάκια, συνομώτησαν οι δυο τους ΜΟΝΟ και ΤΑΤΑΝ:

“Μαμά σου πήραμε αυτό το καπέλο, με χρήματα που μαζεύαμε…” Φούσκωσαν στα μάτια μου δυο κρυστάλλα και η ιταλίδα ιδιοκτήτρια χειροκροτούσε και φώναζε “Μπράβο”

Ένα ψάθινο καπέλο για την φροντίδα μου,  που πρέπει κάποια στιγμή να μάθω να προσφέρω η ίδια στον εαυτό μου, ένα κομμάτι αγάπης από τα σταλίτσες χεράκια που με ευγνωμοσύνη μου δώρισαν, ένα ιταλικό ψάθινο καπέλο που κάπως συμβολικά με γυρνάει λίγο στα παιδικάτα μου…

Χαρές και προκλήσεις εις τον αιώνα των αιώνων