Το Αννιω προχθές τελείωσε ένα υπέροχο βιβλίο “το κορίτσι που δε θυμόταν ποτέ φόρεσε την πανοπλία “, της Μάγιας Δεληβορια. Της το πήρα δώρο την προτελευταία φορά που πήγα Ελλάδα. Μα δεν είναι συγκινητικό πως ορισμένοι υπάλληλοι μεγάλων βιβλιοπωλείων είναι πλασμένοι για προτάσεις με ακρίβεια στο κέντρο του στόχου… ευχαριστώ πολύ τη δεσποινίδα εκείνη!

Μου ζήτησε τις τελευταίες σελίδες να τις της διαβάσω εγώ.

Στο τελευταίο κεφάλαιο η πρώτη παράγραφος  με χαϊδέψε στο κεφάλι, με φίλησε στο σβέρκο και με άγκαλιασε με τρυφεράδα δυναμική.

Το καταγράφω για να φτερουγισει τους ανθρώπους που βρίσκονται πριν από ένα ξεκίνημα. Το καλοσώρισα στης ψυχούλας μου την πολύτιμη σερβαντα, το έπιπλο με τους πολύτιμους θησαυρούς. Ακούμπησα τα λόγια της Μάγιας σε ένα χαρτί αριστοκρατικο, πλάι στο πορσελανινο πιατάκι με γλυκό σύκο, έτσι για να γλυκαίνουν οι αισθήσεις μου κάθε που χάνομαι.

“Μια καινούρια αρχή δεν είναι εύκολο πράγμα. Έχει πολλή φασίνα. Πρέπει να ξεκαθαρίσεις και να πετάξεις τα απομεινάρια της παλιάς. Να βρεις ό,τι σε βαραίνει και να απαλλαγείς από αυτά. Να αντισταθείς στον πειρασμό να ξαναχωθείς στις γνώριμες γωνιές που σε βόλευαν και να τολμήσεις να δοκιμαστείς σε κάτι καινούριο. Να μην ξεγελάσεις τον εαυτό σου βαφτίζοντας το παλιό καινούριο. Να μην το βάλεις κάτω στις δυσκολίες που θα παρουσιαστούν, αλλά με πείσμα να προσπαθήσεις να τις ξεπεράσεις, και να γιορτάζεις την κάθε νίκη, έστω κι αν στα μάτια των άλλων η νίκη μοιάζει μικρή.”

Μου έχει λείψει μεγάλο κομμάτι της Ελλάδας σε τούτη την δική μου καινούργια αρχή.