η ερώτηση “εάν γυρνούσες το χρόνο πίσω” έχει ενδιαφέρον.
η αλήθεια αποτυπωμένη σε ένα χαρτί, ψηφιακό ή όχι τι σημασία έχει πια…
οι γονείς μου. σε αυτή μου τη σχέση θα άλλαζα πολλά. Πάντα μπροστά τους νιώθω αδύναμη και μικροσκοπική.
Οι αναμνήσεις ένα κουτί δυστυχώς γεμάτο φασαρίες, άσχημα συναισθήματα, δάκρυα βαριά σαν κοτρώνες, σφιξίματα στο στομάχι σαν μικρά τσουβαλάκια
γεμάτα βότσαλα, ουρλιαχτά θαρρείς άγριων ζώων. Θυμάμαι το σώμα μου κουλουριασμένο και τρεμάμενο. Γόνατα που λυγίζουν και χέρια που δε βαστούν. Πόσο χρονώ ήμουν; Όλες τις ηλικίες μου ήμουν…
εάν είχα τον χρόνο λοιπόν και μου λέγε: «μπορώ να γίνω νέος ξανά πες εσύ το ναι μονάχα»
να πατάω στα πόδια γνωρίζοντας πόση δύναμη έχουν
να κλείνω την πόρτα και να μη γίνομαι το υλικό που εξομαλύνει τις γωνίες
να φύγω πολύ μακριά δίχως τύψεις, πολύ μακριά
να κρατώ το κεφάλι όρθιο
να στεγνώνω τα δάκρυα με έγνοια για εμένα
να ανοίξω το στόμα και να σχηματίσω τις σκέψεις μου σε εκφράσεις
να μην απολογούμαι
να πιστεύω στο κοριτσάκι μέσα μου
να μην καταπίνω την εικόνα του κοριτσιού που με ταΐζουν
να μάθω τι σημαίνει φροντίζω τον εαυτό μου
να αυτονομήσω
Μα χρόνος δε θα έρθει και ούτε νέος μπορεί να γίνει. Κι εμένα μέσα μου ρίζωσαν αγριόχορτα που ενίοτε στεγνώνουν, μα σαν πέσει λίγο νερό χλωραίνουν και τσιμπάνε. Τσιμπάνε και ματώνουν.
Το εργαλείο που μπορεί να τα ξεριζώσει πίστεψα ότι μπορώ να το χρησιμοποιήσω μα τελικά και με αυτό χτυπήθηκα η ίδια με αποτέλεσμα να φταίω πάντα, για όλα, για όλους.
Νιώθω να είμαι η προβληματική. Τελικά δεν αλλάζει ο άνθρωπος!
Το εργαλείο που μπορεί να τα ξεριζώσει πίστεψα ότι μπορώ να το χρησιμοποιήσω μα τελικά και με αυτό χτυπήθηκα η ίδια με αποτέλεσμα να φταίω πάντα, για όλα, για όλους.
Νιώθω να είμαι η προβληματική. Τελικά δεν αλλάζει ο άνθρωπος!
