Όταν ολοκληρώνεται ο κύκλος της ζωής άραγε πόσο καλά γνωρίζει ο καθένας τον εαυτό του; έχει κρίση να το κάνει; πόσες φορές μας αξιολογούμε; Όταν τερματίζεις είσαι ευτυχισμένος κοιτώντας τη διαδρομή πίσω σου; Απλώνεται πληρότητα στην ψυχή σου; Βλέπεις το είδωλό σου όμορφο στον καθρέπτη;
Είμαι 37 χρόνων και αισθάνομαι σαν να με γνωρίζω τώρα. Ίσως πάλι αλλάζω οπότε χμμ… Τι συμβαίνει τελικά; Μεγαλώνουμε και αλλάζουμε. Νιώθω σαν ψηφιδωτό, κάθε μέρα κι ένα κομμάτι, κάθε μήνα ολοκληρώνεται ένα τμήμα μου. Γυρνώ το χρόνο πίσω και απορώ με την ηττοπάθεια μου, με το κρέμασμά μου από τους άλλους, με την αδυναμία μου να πατήσω στα ρημαδιασμένα τα πόδια μου. Είναι σπουδαία η ερώτηση: “Εάν γυρνούσες το χρόνο πίσω τι θα άλλαζες;” και οι διάφορες εκδοχές της, εάν μπορούσες να αλλάξεις μόνο ένα πράγμα ποιο θα ήταν; εάν σπούδαζες κάτι άλλο τι θα ήθελες; εάν έκανες άλλη δουλειά τι θα προτιμούσες;
Το περασμένο Σάββατο κατάφερα να τρέξω 21 χιλιόμετρα. Ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι νομίζω πως δεν ήμουν εγώ αυτή που τερμάτισε. Με εκνευρίζει μια από τις πολλές Δήμητρες που κατοικούν μέσα μου, η απαξιωτική. Αυτή συνέχεια λέει: “σιγά και τι έκανες; είδες πόσος κόσμος το κατάφερε;” Αυτήν τη Δήμητρα ειλικρινά θα το ήθελα πολύ να της βουλώσω το στόμα ακόμα και με μπουνιά αλλά δεν μπορώ…
Είκοσι ένα χιλιόμετρα εγώ και οι σκέψεις μου, ή ορθότερα εγώ οι σκέψεις μου και τα άτομα γύρω μου που με νοιάζονταν και τους οφείλω πολλά!!! Είναι τόσο όμορφη η γιορτή όλες αυτές οι διοργανώσεις. Βιώνεις ένα κλίμα ξεσηκωτικο, πολύχρωμοι άνθρωποι με μάτια που λάμπουν και σώματα έτοιμα να κατακτήσουν τα δικά τους χιλιόμετρα. Γίνεστε ένα, ένας δρόμος, ένα σώμα. Απόλαυσα τρομερά τις στιγμές απόλυτης ησυχίας με μόνους ήχους αυτούς των παπουτσιών στην άσφαλτο. Σαν να επικοινωνείς μαζί με τόσο κόσμο που δεν ξέρεις, μα εκείνη τη στιγμή γίνεσαι μαζί τους ομάδα. Χάρηκα τους εθελοντές που εμψύχωναν σε σκοτεινά σημεία έστεκαν και με έκαναν να γελάσω. Συγκινήθηκα με τα αμαξίδια, τι βάθος έχει η δύναμη τους, τι βιώνουν στην καθημερινότητα τους; Πόσα μπράβο να τους πεις για να είναι αρκετά; Θέλεις να τους σφίξεις και κλάψεις μαζί τους, θέλεις να τους πάρεις αγκαλιά και να τερματίσετε έτσι…
Είκοσι ένα χιλιόμετρα γεμάτα ρίγος, πείσμα, θέληση, μουσική, βλέμματα, περηφάνια. Όταν ξεκίνησα το τρέξιμο τα μοναχικά μου πρωινά Αύγουστος 2017 δεν ήξερα πόσα χιλιόμετρα θα ξεδίπλωναν μπροστά μου. Δεν είχα ιδέα σε τι κατώφλι έστεκα. Κάθε εβδομάδα νέα κατάκτηση και εγώ εκστασιασμένη να παλαβώνω μπροστά στην οθόνη του κινητού που μου χαμογελούσε με τα reports!
Είκοσι ένα χιλιόμετρα και περηφανεύτηκα όταν μου απευθύνονταν, όταν χειροκροτούσαν εμένα και μου έλεγαν “έλα κορίτσι λίγο ακόμα”, “μη σταματάς, τελείωσες”, “μπράβο σου! άξια!”.
Είκοσι ένα χιλιόμετρα και φούσκωσα που οι φυσαλίδες ήταν εκεί γιατί θέλω πολύ να καταλάβουν την αξία του στόχου. Εάν δεν πονέσεις δεν αποκτάς.
Τόσα χρόνια φοβάμαι να πονέσω. Με σταματούσαν και οι γύρω μου. Συνεχίζουν, ίσως με χαμηλότερη ταχύτητα ή ορθότερα εγώ τους κατέβασα την ταχύτητά τους. Η μητέρα μου ακόμα και τώρα παραμιλάει: “άσε τους Μαραθώνιους δεν είσαι για τέτοια, θα πέσεις κάτω“. Τη δικαιολογώ ως ένα σημείο κρεμώντας ταμπέλα “ένδειξη φροντίδας” αλλά γαμώτο γιατί δεν με εμψυχώνει λίγο;;;; Πάλι ως ένδειξη φροντίδας θα το εκλάβω… Μετά αποφασίζω και μεταμορφώνομαι σε κουφή! Οπότε όλα είναι στόχος! Μόνο στόχος! Ας κουραστώ, ας πέσω κάτω, ας τερματίσω να γιορτάσει η ψυχή μου και όλα χαλάλι! Γιατί ναι “αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει!” Πόρτο Ρίκο
Είκοσι ένα χιλιόμετρα και προς το τέλος τους ένιωθα να μην πατάω από το πόνο, τα τρία τελευταία πετούσα. Πετούσα και εκτοξεύομουν και γέλαγα και δάκρυσα και έκλαψα και αγκάλιασα και έλαμψα! Ένιωσα σα να μηδένισε το κοντέρ μου και κάτι ξεκίνησε από αρχής. Είναι μαγεία…
Πολλές φορές στις προπονήσεις έβγαινα, έβαζα τη μουσική και έλεγα άντε σκέψου κάτι, αλλά δεν μπορούσα. Μόνο εξερχόμενα είχε, άφηνα στιγμές της ημέρας, πετούσα δάκρυα, τσαλαπατούσα μαυρίλες, έσκιζα αρνητισμούς! Επέστρεφα σπίτι θαρρείς μετά από άγγιγμα του φεγγαριού! Είχα στα χέρια χρυσόσκονη και στην ψυχή μου φως δυνατό και εκτυφλωτικό!Τι μένει στο τέλος; ένα τρελό τρελό όνειρο: τα 42 χιλιόμετρα…
Καλημέρες πλασμένες από φθινοπωρινά χρώματα και ζωντάνια! Όσο πατάς στα πόδια σου και μπορείς να αγγίζεις με τα χέρια. Όσο σου το επιτρέπει η ζωή δημιούργησε το χρόνο και φρόντισε τον εαυτό σου βασιλικά αλλά μην ξεχνάς πώς έχει κόπο, ιδρώτα και προσπάθεια!
