Με γοητεύει η λέξη περιβόλι, έχει μια δροσιά μεσά της.
Με μαγεύουν οι λέξεις. Θέλω να ξέρω για τις περισσότερες από που προέρχονται, τη ρίζα τους, την ιστορία και το ταξίδι τους.
Γενάρης πιά και εγώ θέλω τόσο πολύ να κάθομαι και να γράφω μα ο χρόνος λιγοστός και σε στενεύει σα ρούχο που πια το σώμα σου δε χωρά μέσα…
Όμως θα επιμείνω γιατί στα σαράντα μου (σχεδόν) αυτό έχω καταφέρει να βροντοφωνάζω και να σφραγίσω: την αξία της προσπάθειας!!!
Πριν δυο εβδομάδες πήγαμε βόλτα στο βουνό και οι φυσαλίδες μάζεψαν πέτρες, μέσα στο αμάξι μου έδειξαν τις γραμμές που είχαν και
λαμπύριζαν:”ξέρεις μάμα; αυτό είναι σημάδι ότι περπάτησαν πάνω στις πέτρες αυτές οι νεράιδες”.
Πόσο έλαμψε το χαμόγελο στην ψυχή μου εκείνη την ώρα…

Καλό Σαββατοκύριακο γεμάτο φύση…

εκεί που κουρνιάζουν νεράιδες πάνω σε όνειρα

και η μουσική που ακούω εγώ…