ξυπνήσαμε το Σάββατο αγκαλιά στον καναπέ
πολλές φορές τα χάδια τους με ταξιδεύουν, έτσι κι το πρωί αυτό. “Χιονίζει;” τις ρώτησα. “Όχι μαμά δυστυχώς!”
Μα καλά από ποιό μπαλκόνι κοιτάξανε;
“Φυσαλίδες μου χιονίζει!!!” Χοροπήδησαν σαν λιβελούλες απο λουλούδι σε λουλούδι. Μάγουλα ξαναμμένα και μάτια γεμάτα ανυπομονησία!
“πότε θα βγούμε στο χιόνι;;;” Ανεβηκάμε στο ψηλότερο σημείο του σπιτιού: την ταράτσα.
Να χαίρονταν έτσι όλα τα παιδιά του κόσμου εκείνο το πρωινό…