από τις λύπες έχω αρχίσει να παθαίνω άπνοιες. με πονάει η συμπεριφορά των γονιών μου. με απογοητεύει ο κόσμος μου.
πόσες φορές απογοητευόμαστε και μετά πάλι από την αρχή ονειρευόμαστε ελπίζουμε… δημιουργούμε και τελικά παααφ όλα κάτω. Εκείνη την ώρα που γκρεμίζεις μέσα συναισθήματα και ήρωες το ράδιο παίζει Πορτοκάλογλου “ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό” και εσύ αναρωτιέσαι πέθανα? γιατί πιο δυνατός δεν νιώθω. Νιώθω μικρός τοσοδούλης ή καλύτερα τοσοδούλα. Χέρια και πόδια απλώς αιωρούνται δεν τα κινώ εγώ.
Θα ήθελα να είχα θάρρος και πυγμή, να μπορώ να μιλάω χωρίς το φόβο στην καρδιά και στο μυαλό μου, γιατί μου φρενάρει και μου μπερδεύει τη γλώσσα. Έχασες μικρή μου, αφού δεν το κατάφερες να εξωτερικεύσεις τον αναβρασμό σου, πάει έχασες. Σε κοντρολάρουν άλλοι… έτσι είναι ναι… ισχύει για όλους μας αυτό!
Ξυπνάς το επόμενο πρωί, τα μάτια πρησμένα, το κεφάλι έχει εργάτες που κάτι προσπαθούν να κρεμάσουν και βαρούν πέρα – δώθε, η αναπνοή δεν φτάνει μέχρι κάτω… μηχανικά ντύθηκα, οδήγησα και ήρθα στο γραφείο. Περίμενα ένα τηλεφώνημα από τον άντρα που είμαστε μαζί 16 χρόνια… αλλά δεν με πήρε πότε. Ήξερα ότι δε θα το κάνει, φάνηκε από τον τρόπο που με κοιτούσε εχθές να κλαίω. Από τα σήματα που εξέπεμπε λάμβανα ότι δεν στέλνει ούτε καν οίκτο! Δεν αγκάλιασε και δεν χάιδεψε, δεν σκούπισε δάκρυα και δεν καθησύχασε το τέρας μέσα μου. Νέα ερωτηματικά πολεμούν τώρα…

Το σήμερα μου είναι σκληρότερο από το εχθές …
ότι πιο τρυφερό έχω ακούσει είναι ο στίχος του παρακάτω τραγουδιού:
“Δε θέλω τα ματάκια σου να βλέπω δακρυσμένα κ αν πρέπει να δακρύσουν θα κλάψω εγώ για σενα”