Η Άννα έδωσε την Παρασκευή εξετάσεις και πήρε μισή κίτρινη ζώνη στο tae kwo do.
Η Αναστασία χορεύει στην παράσταση της σχολής χορού “Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων”, πολλά μικρά φλαμίνγκο.
Την περασμένη εβδομάδα ήταν η γιορτή του σχολείου. Δεν δακρύζω με τα παιδιά μου, δακρύζω με όλα τα παιδιά. Στο μυαλό μου βολτάρουν εικόνες μανάδων που κοπίασαν να τις αποκτήσουν, γονείς που πόνεσαν, νεύρα ανακατεμένα με απόγνωση, καυγάδες για το ποιός κουράστηκε περισσότερο, κρυφά γέλια απο ατάκες μπομπιράκων, συγκίνηση να βλέπεις μικροσκοπικούς ανθρώπους να κοιμούνται, να τρώνε και να χορεύουν φορώντας μόνο πάνα. Είναι ένα ολόκληρο πανεπιστήμιο η ανατροφή των παιδιών, με εργασίες και εξεταστική. Δοκιμάζεσαι πολλές φορές οδυνηρά μα όταν παίρνεις βαθμούς και τα έχεις πάει περίφημα. Ω! τι συναίσθημα… πληρότητα και γαλήνη.
Με προβληματίζει συχνά πώς δεν δείχνει ικανοποιημένη και χαρούμενη, το συζητώ μαζί της αλλά δεν είμαι βέβαιη ότι ακολουθώ κι εγώ σωστό μονοπάτι. Το γέλιο της σε παρασέρνει, είναι δυνατό και ανέμελο σαν φέτα καρπούζι σε καλοκαιρινή αυλή. Θέλει κάθε βράδυ να διαβάζουμε παραμύθι. Μακάρι να μπορούσα να της πάρω όλα τα παραμύθια, κάθε νύχτα μια ιστορία! Τρελαίνεται να μασουλάει φέτα ταχίνι με κακάο, πασαλείβεται ολάκερο το πρόσωπό της. Την περιτυλίγει μια ωριμότητα, υπάρχουν στιγμές που οι απαντήσεις της με αφήνουν άναυδη και περήφανη! Φοβάμαι ότι την έχω μεγαλύτερη ανάγκη από ότι αυτή εμένα…
Ένα πρωινό κλείνω την πόρτα και καλώ το ασανσέρ και την ακούω να κλαίει ζητώντας μου να ανοίξω για λίγο να μου πει…:
“να γυρίσεις νωρίς στο σπίτι μαμά, πιο νωρίς από τον μπαμπά. όταν έχεις άδεια μαμά μου αρέσει που κάνουμε παρέα, πήγαινε τώρα μη πάρει κάποιος άλλος το ασανσέρ και αργήσεις”
Η Αναστασία μου είναι οι τέσσερις εποχές του Vivaldi. Είναι λευκή με κόκκινα μάγουλα σαν το χιόνι του Χειμώνα. Είναι τρυφερή και λουλουδένια σαν την χρωματιστή Άνοιξη. Είναι χαδιάρα και ερωτική σαν το πολύτιμο Καλοκαίρι. Είναι chic και κομψή σαν το χρυσαφί Φθινόπωρο.
Έχει μια ευγένεια στο στόμα και στο σώμα της, θαρρείς και είναι υψηλής καταγωγής. Έχει ύφος και άποψη. Μιλάει ακατάπαυστα… Θέλει όταν κοιμάται να με χαϊδεύει στο λαιμό και στα μάγουλα (είναι μαλακά τα μαγουλά σου μαμά για αυτό τα χαϊδεύω) εάν δεν χαϊδεύει αυτή απαιτεί να τη χαϊδεύουμε εμείς με συγκεκριμένο τρόπο. Μιλάει ακατάπαυστα…Τρώει λαχανικά και της αρέσει η ντομάτα, το μήλο και η σοκολάτα. Μιλάει ακατάπαυστα… Διεκδικεί και αρχηγεί. Μιλάει ακατάπαυστα… Ζηλεύει αρρωστημένα και εργαζόμαστε πολύ πάνω σε αυτό το κομμάτι.
Χαίρομαι τις φορές που δείχνει ωριμότητα και αναγνωρίζει το συναίσθημα αυτό μέσα της. Μιλάει ακατάπαυστα…Είναι διπλωμάτισσα και κατά κάποιον περίεργο τρόπο έχει πάντα δίκιο. Μιλάει ακατάπαυστα… Είναι υπομονετική και έχει κατανόηση. Μιλάει ακατάπαυστα… Είναι νοικοκυρά και όταν κοιμάμαι έρχεται με φιλάει και επιστρέφει στο παιχνίδι της. Μιλάει ακατάπαυστα… Τραγουδάει πολύ και της αρέσει ο χορός. Μιλάει ακατάπαυστα… Μικρούλα άκουγε 7-8 φορές τη μέρα το “Je Vole https://www.youtube.com/watch?v=9keP-TJ9Rrk” σε σημείο να το τραγουδάει χωρίς να μιλάει φυσικά γαλλικά ούτε τη νοηματική… Μιλάει ακατάπαυστα… Είναι έξυπνη και μελετηρή (είναι νωρίς ακόμα να το πω αλλά το δείχνει. Μιλάει ακατάπαυστα… Ξέρει από 4 χρονών να μετράει ανάποδα από το 20 ως το 0 (κου κου βα η μανούλα). Μιλάει ακατάπαυστα δε θυμάμαι εάν το είπα!!!
Είναι γλυκιά και αντικειμενικά όμορφη. Για εμένα είναι ο έρωτας…
νοσταλγικά και καλοκαιρινά…








