Είναι τόσο μικροσκοπικές και τα λόγια τους τρυφερά και λευκά γεμάτα αγνότητα.
Τα γέλια τους με κάνουν να ξεχνάω προβλήματα και προβληματισμούς. Μερικές φορές με πιάνω να τις μαλώνω που γελάνε, για να συντομεύσουν, να βιαστούν, να μην αργήσουμε, να προλάβουμε. Ευτυχώς τώρα τελευταία έχω αναπτύξει ένα εσωτερικό φρένο το οποίο με οδηγεί στο να απολαμβάνω εκείνη τη στιγμή!
Εχθές ήταν ένα απόγευμα καθημερινής με τρεχαλητό να τα προλάβω όλα. Μα όταν επιστρέψαμε σπίτι οι τρεις μας συνέβη κάτι μαγικό. Αυτές τακτοποίησαν το δωμάτιο τους κι εγώ τις σακούλες από το σούπερ μάρκετ. Έπειτα ξεντυθήκαμε στο μπάνιο και τραγουδούσαμε παρέα τραγούδια της Μαρίζας, κάναμε ντουζ και συζητούσαμε. Φορέσαμε πιτζάμες, γεμίσαμε τα μπολ με φουντούνια και πατατάκια, πήραμε κουβέρτα και είδαμε ταινία. Με αγκάλιαζαν σφιχτά, ξεχείλιζε η χαρά τους που περνάμε χρόνο μαζί. Κουλουριαζόμασταν η μία στο σώμα της άλλης και ψιθυρίζαμε λόγια λατρείας και έπαιρνε να δυναμώνει η αγκαλιά, ντυμένη πάντα με χρυσαλίδες και λιβελούλες… Τα γέλια τους, τι παράδεισος!Αέναο πυροτέχνημα το αυθόρμητό τους ξέσπασμα!
Έχεις μια αίσθηση ότι σε παρασέρνουν σε ένα παραμύθι και όλα τα μουντά διαγράφονται από το δίσκο της μνήμης. Παροδικά δυστυχώς αλλά ξέρεις κάτι; Είναι πολύτιμο και τούτο… Ένα παραμύθι που έχει πείσμα για ζωή, λαχτάρα για παιχνίδι, όρεξη για τσαλαβούτες. Κάτω οι έγνοιες! Κάτω τα στενάχωρα! Κάτω η μιζέρια! Ζήτω η μαμαδοαγάπη! Ζήτω οι ακριβές στιγμές! Ζήτω οι τρέλες!
Τα γέλια τους με κάνουν να ξεχνάω προβλήματα και προβληματισμούς. Μερικές φορές με πιάνω να τις μαλώνω που γελάνε, για να συντομεύσουν, να βιαστούν, να μην αργήσουμε, να προλάβουμε. Ευτυχώς τώρα τελευταία έχω αναπτύξει ένα εσωτερικό φρένο το οποίο με οδηγεί στο να απολαμβάνω εκείνη τη στιγμή!
Εχθές ήταν ένα απόγευμα καθημερινής με τρεχαλητό να τα προλάβω όλα. Μα όταν επιστρέψαμε σπίτι οι τρεις μας συνέβη κάτι μαγικό. Αυτές τακτοποίησαν το δωμάτιο τους κι εγώ τις σακούλες από το σούπερ μάρκετ. Έπειτα ξεντυθήκαμε στο μπάνιο και τραγουδούσαμε παρέα τραγούδια της Μαρίζας, κάναμε ντουζ και συζητούσαμε. Φορέσαμε πιτζάμες, γεμίσαμε τα μπολ με φουντούνια και πατατάκια, πήραμε κουβέρτα και είδαμε ταινία. Με αγκάλιαζαν σφιχτά, ξεχείλιζε η χαρά τους που περνάμε χρόνο μαζί. Κουλουριαζόμασταν η μία στο σώμα της άλλης και ψιθυρίζαμε λόγια λατρείας και έπαιρνε να δυναμώνει η αγκαλιά, ντυμένη πάντα με χρυσαλίδες και λιβελούλες… Τα γέλια τους, τι παράδεισος!Αέναο πυροτέχνημα το αυθόρμητό τους ξέσπασμα!
Έχεις μια αίσθηση ότι σε παρασέρνουν σε ένα παραμύθι και όλα τα μουντά διαγράφονται από το δίσκο της μνήμης. Παροδικά δυστυχώς αλλά ξέρεις κάτι; Είναι πολύτιμο και τούτο… Ένα παραμύθι που έχει πείσμα για ζωή, λαχτάρα για παιχνίδι, όρεξη για τσαλαβούτες. Κάτω οι έγνοιες! Κάτω τα στενάχωρα! Κάτω η μιζέρια! Ζήτω η μαμαδοαγάπη! Ζήτω οι ακριβές στιγμές! Ζήτω οι τρέλες!
Ξαπλώσαμε στην κρεβατοκάμαρα και σκέφτηκα όλες τις φορές που η παρόρμηση με φτάνει στα άκρα. Μιλάω στον εαυτό μου: “κοίτα τι θα έχανες εάν χανόσουν…”, συνέρχομαι ναι απλά πλέον φοβάμαι τον εαυτό μου και τις σπασμωδικές του κινήσεις. Φαντάσματα που στοιχειώνουν νου και άκρα.
-Εσύ τι θα ονειρευτείς μαμά;
-Γαλήνη…
