Ήρθε με χαϊδέψε απαλά στο πόδι και μου λέει πάμε για τρέξιμο.

Κατεβήκαμε στην παραλία. Απλωμένη παντού η γαλήνη.  Μια ηρεμία απόκοσμη θαρρείς, μια ευδαιμονία λαχταριστή.

Η θάλασσα είχε την όψη γυναίκας πίνακα του Γύζη. Αυτά τα ζωηρά του χρώματα που ξαπλώνουν στην αγκαλιά μιας παιχνιδιάρας φύσης.

Φως, συναισθήματα, ένταση, πλούτος…

Τρέξαμε με πολλές ανάσες και λίγες κουβέντες. Αλλά ξέραμε ότι στα ταπ ταπ των αθλητικών επικοινωνούμε.

Μετά την προπόνηση στάθηκα μπροστά στη θάλασσα, ένωσα τα δάκρυα μου με τον αγιασμό της. Ένιωσα πως βάπτισα εμένα, εγώ να είμαι η νονά του νέου μου εαυτού… αλλόκοτο κάπως, μα με περιέργεια το πλησίασα για να το διδαχτώ.

Ελεύθερα δάκρυα που φώναζαν: “εεεεε ιιι μικρή τα κατάφερες!!!”

Σηκώθηκα και γύρισα προς το μέρος της και της είπα “είμαι περήφανη που έβγαλα τούτη τη χρονιά”

Με αγκάλιασε και έκλεισε ο κύκλος του πρωινού ανοίγοντας τον κύκλο του καλοκαιριού…