Κάνει κάτι μαγικό η μουσική. Σε σηκώνει και σε συνεπαίρνει!
όταν ήμουν παιδί άκουγα πάντα μουσική το βράδυ, είτε με ακουστικά είτε απο εκείνα τα διπλά κασετόφωνα  που ήταν της μοδός. Λατρεύω να ακούω μουσική. Στα λευκά και στα μαύρα συναισθήματα…
Ακουμπάει πάνω σου και βρίσκει τι σου χρειάζεται: χαρά, λύπη, ανάγκη για χόρο, εκτόνωση με δάκρυα και λυγμούς, στιγμές ερωτικές, ηρεμία, ενέργεια να τρέξεις, χαλάρωση να κοιμηθείς…
να ζεις τις στιγμές…. το ακούς συχνά, το βλέπεις γραμμένο σε πολλές παραλλαγές αλλά το ξεχνάς τόσο γρήγορα. Αυτά πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδιά μας μέχρι να πάνε σχολείο. Μας πιάνει μια μανία να μάθουν να μετράνε, να γραφούν, να ξέρουν χρώματα στα αγγλικά, να προσθέτουν… ξύπνα!!!! αυτή είναι η δουλειά της δασκάλας, η δική σου δουλειά είναι να γεμίσεις τις ψυχές τους με αγάπη, με στιγμούλες, με έρωτα για τη ζωή και το παιχνίδι, με φαντασία και όνειρα, με παιχνίδια στις λάσπες, με χορό στη βροχή, με λεκέδες πάνω στους καναπέδες, με πασαλειμμένα μούτρα απο παγωτό, με σαββατιάτικες αγκαλιές ανάμεσα στα σκεπάσματα, με μπουγέλα στις βεράντες…!!!
Σήμερα το πρωί η Αναστασία έκλαιγε μόλις με είδε, σταμάτησα τα πάντα την πήρα αγκαλιά και τη ρώτησα τι έγινε:
“Μαμά σε παρακαλώ υποσχέσου όταν έρθεις να μας διαβάζει η Στέλλα παραμύθι εμείς να είμαστε στα κρεββάτια μας και ο μπαμπάς να μην έχει έρθει ακόμα”
Πώς να σου υποσχεθώ κάτι που δεν μπορώ να πραγματοποιήσω μικρή μου? Μακάρι να μπορούσα… μπορώ όμως να σου υποσχεθώ πώς μια μέρα, καθημερινή δεν θα πάω στο γραφείο, θα βγουμε οι τρεις μας βόλτα όπου θέλετε και θα κάνουμε ότι θέλετε…
– Ό,τι θέλω; Τ’ ορκίζεσαι;
– Στ’ όρκίζομαι.