Εχθές το βράδυ οι φυσαλίδες μάζεψαν το δωμάτιο τους, έμειναν οι λεπτομέρειες σωριάστηκα στο πάτωμα όπου έχουμε ένα πάπλωμα για παίζουν. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα ένιωσα μια ανάγκη να γίνω πάλι παιδί. Αποζήτησα τη φροντίδα και την ξεγνοιασιά (είχα δυστυχώς ελάχιστη ξεγνοιασιά ως παιδί). Σκέφτηκα
” τι καλά να ξάπλωνα τώρα κι εγώ με τα πυζαμάκια μου μικρούλα μετά από παιχνίδι και κολύμπι, να είχα φάει πατάτες τηγανιτές και φυσικό χυμό πορτοκάλι (πόσο ωραία ανάμνηση μετά το κολυμβητήριο να εχει αυτά τα δυο στο τραπέζι) και να μου διάβαζε κάποιος ένα βιβλίο! Να έκλεινα τα μάτια ήρεμα χωρίς να περνάει η ώρα για να με πάρει ο ύπνος. Να έλεγα της μαμάς μου τι όνειρο θα ήθελα να δω…”τι καλά ε;