Εχθές πήγα την Άννα-Μαρία στο Tae kwo do. Λίγο πριν τελειώσουν ετοιμάζονταν να μπουν τα παιδάκια από το επόμενο τμήμα μεγαλύτερα σε ηλικία. Τα παρατηρούσα, τα χάζευα και σκεφτόμουν… Κόλλησε το μάτι μου σε ένα αγοράκι με σκοτεινό βλέμμα. Χτύπουσε τα υπόλοιπα στα πλαίσια παιχνιδιού, κορόιδευε τα άλλα στα πλαίσια πλάκας, τα πείραζε στα πλαίσια πλάκας. Κάθε τόσο γυρνούσε το κεφάλι του πίσω δεν κατάλαβα γιατί. Ξετυλίχτηκε στο κεφάλι μου ένα κουβάρι και άπλωσε ένα δέντρο με ερωτήσεις αντί για καρπούς:
γιατί συμπεριφέρεται έτσι;
εισπράττει αγάπη απο το σπίτι;
έχει γονείς;
εργάζονται;
έχει αδέρφια;
τον παίρνουν συχνά αγκαλιά;
και μετά κι άλλοι καρποί:
θα μεγαλώσουν οι φυσαλίδες… πώς θα αντιμετωπίζουν τετοιά πλάσματα;
θα πληγωθούν
θα μου λείψουν
εαν κάποιος μάγος ερχόνταν και μου λέγε θα σου πάρω τη ζωή και θα σου φέρω μια εβδομάδα να ζήσεις μόνο και οι κόρες σου να είναι 2 χρονώνθα έδινα τη ζωή μου
υπερβολικό; ναι … για αυτό δεν θα έρθει ποτέ ο μάγος!

Σε λίγη ώρα σηκώθηκε η μαμά του, τον έπιασε απο το χέρι και τον τσίμπησε με δύναμη, πόνεσε… Πόνεσα…
Την κατηγόρησα μέσα μου και λίγα δευτερόλεπτα την αιτιολόγησα΄
μήπως είναι κουρασμένη, μήπως τον μεγαλώνει μόνη της, μήπως είναι δύσκολο παιδί
πολλά μήπως αλλά και πάλι εβλέπα τον πιτσιρικά να γυρνάει πίσω να την καρφώνει. Το δικό της βλέμμα για κάποιο “μήπως” δεν με ενδιέφερε.

Αρχίσαν τα μάτια μου να στάζουν κρυσταλλάκια. Βγήκε το Αννιώ απο μέσα, με ρωτάει:
“Γιατί κλαίς μαμά;”
Την αγκάλιασα σφιχτά. Έσκυψα στο αυτάκι και της είπα
“Κλαίω γιατί μεγαλώνετε γρήγορα, σε λίγο θα έχετε παρέες, φίλους, δε θα έρχεστε τόσο τακτικά στην αγκαλιά μου, γιατί θέλω να είστε χαρούμενες και ευτυχισμένες και γιατί φοβάμαι”

Με αυτή την αθωότητα την παιδική που τοσό τρυφερά έχει περιγράψει ο Σαββόπουλος γυρνάει και μου λέει:
“Καλά μαμά μου δε θα γίνουν τώρα αυτά”