Ποιός; Εγώ;

Ναι εσύ!

Αστείο που μου ακούγεται. Δεν έχω ιδέα πως γράφουν ιστορίες. Εγώ απλά καταγράφω αυτά που νιώθω και αυτά που ζω, έτσι όπως τα βλέπω.

Κι όμως, εγώ πιστεύω ότι θα γράψεις ένα πολύ τρυφερό παραμύθι. Θα έχει πρωταγωνιστή έναν σκαντζόχοιρο.

Σκαντζόχοιρο; Εμένα ο σκαντζόχοιρος είναι το αγαπημένο μου ζωάκι όχι για να το κάνω παραμύθι;

Αλλά;

Αλλά, δεν ξέρω. Μου αρέσει που έχει γύρω τριγύρω αγκάθια και κρύβεται όποτε θέλει.

Να είδες; Τέλεια αρχή.

Αχ! Άσε τις σαχλαμάρες.

Καλά, ας το αφήσουμε το παραμύθι. Μίλα μου για τον σκαντζόχοιρο σου.

Τι άλλο να σου πω; Έχω νιώσει πολλές φορές σκαντζόχοιρος. Να θέλω να τυλιχτώ γύρω μου με αγκάθια και κανείς να μη μπορεί να με δει. Να νιώθω ασφαλής μόνο μέσα μου. Να ζω στο δάσος ή και σε καμιά αυλή. Θυμάσαι που είχε έρθει στο χωριό ένα μικρό σκαντζοχοιράκι; Τι περίεργη φάτσα. Να σουλατσάρω πάνω σε πρασινάδες κι αν πλησιάζει ο κίνδυνος τσουπ! Να γίνομαι σφαίρα με βελόνια.

Δεν ξέρω τι λες, αλλά εμένα μου αρέσει πολύ να σε ακούω.

Λογικό, εσύ θέλεις να με βγάλεις από το τούνελ της θλίψης. Κι εγώ εαν ήμουν η εσωτερική μου φωνούλα τα ίδια θα μου έλεγα.

Δε νομίζω ότι είναι έτσι. Αλλά οκ, ακόμα κι αυτό να ισχύει. Αυτό που λες εσύ. Που είναι το κακό;

Δε μίλησα για κακό! Σε ευχαριστώ που με προσέχεις. Απλά έχουμε ακόμα δρόμο; Στιγμές νιώθω να μη με βαστάν τα πόδια μου.

Όταν αισθάνεσαι έτσι, θα μου το λες και θα σε παίρνω στην αγκαλιά μου. Έχουμε ακόμα δρόμο γλυκιά μου, ναι. Μα όρκο σου δίνω ότι αξίζει το κάθετι που θα αντικρύσεις στο τέλος. Θα είναι μαγικό…