τις σκέψεις μου
τις ανάγκες μου
τις ελπίδες που έχω
Είναι σπουδαίο να βρίσκεσαι με ανθρώπους οι οποίοι ανάβουν το κεράκι της ψυχής σου. Ξαφνικά αναβλύζεις χρώμα και χαρά. Μαθαίνεις την αξία της προσπάθειας, σκορπάς χαμόγελα και αγάπη γύρω. Μετατρέπεσαι σε άνοιξη ακόμα και μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Είναι εκείνα τα πολύτιμα ανθάκια που φυτρώνουν ανάμεσα σε πέτρες στα βουνά και τα λαγκάδια.
Έρχονται στη ζωή σου και εσύ ελπίζεις ότι είναι αστέρια. Θαρρείς κάθε βράδυ ότι θα ανάβουν για εσένα. Να βγαίνεις στο βεραντάκι σου μ’ ένα ποτήρι κρασί και ένα τσιγάρο να μιλάς μαζί τους, να τους συζητάς για τη μέρα που είχες και αυτά να κάθονται στωικά να ακούν. Να περνούν μπροστά από το βεραντάκι σου και να σου γνέφουν “ψιτ! ανέβα να σε πάω μια βόλτα να δεις τα πάντα από ψηλά για να καταλάβεις ότι όλα είναι ένα παιχνίδι”. Φωτεινές κουκκίδες στο χάρτη των ονείρων σου που συμβουλεύεσαι για να πορεύεσαι.
Ξημερώματα ανατέλλεις με τον ήλιο και σε τρελαίνει η ζωή!
Πρωινά που βλέπεις παντού φως και ήλιο, δυναμώνεις μουσικές και χορεύεις απελευθερωμένη απ’ όλα.
Απογεύματα βουτάς σε πολύχρωμα νερά με ηλιοβασιλέματα που ζηλεύει ο Μικρός Πρίγκηπας.
Νύχτες με μαβιά μακριά φορέματα που χορεύουν βαλς σα νεράιδες…
Στέκεσαι κάποιες στιγμές και προσπαθείς να κατανοήσεις τι σου συμβαίνει. Πόσο πολύ έχεις μεταμορφωθεί από κάμπια σε πεταλούδα. Αναρωτιέσαι αν το αξίζεις. Τρέμεις μη τελειώσει.
Μην σβήσουν όλα τα αστεράκια που γνώρισες και μείνεις μόνη… σε σκοτεινά δάση!
Μα οι πεταλούδες χρυσάφι μου δε χαίρονται για πολύ τελικά…
…συνεχίζεται…
