Απεχθάνομαι τις ομπρέλες, της βροχής. Της θάλασσας; ε; Δεν έχω αποφασίσει για αυτό ακόμα.

Μ’ αρέσει όταν οι σταγόνες Της  προσγειώνονται ομαλά είτε ατσουμπαλα στο πρόσωπό μου, βρέχουν τα ξανθά μαλλιά μου και χοροπηδάν στα δάχτυλα των χεριών μου.

Διασταυρωνέται το μέσα μου με το μεγαλείο της Φύσης. Με συντάσσει η γενναιοδωρία της ως μέλος στο μεγαλύτερο και πολυτιμότερο βασίλειο.

Το βρίσκω αγενές να αφήνω τον πλούτο της να προσκρούει σε ξένα αντικείμενα, εκτός αν…

Εκτός αν μιλάμε για κάτι πολύχρωμο, ίσως παρδαλό, φαντεζι. Να το βαστάει πλάσμα και να φωταγωγει την ομίχλη. Αυτά τα κορίτσια ξωτικά ξέρεις… ναι

Αγαπάω τα σ’ αγαπάκια της Φύσης που είναι αμέτρητα σαν τ’ αστέρια των γαλαξιών που μελετούν οι αστρονόμοι

Σήμερα στο τραμ παρακολούθησα τους αγώνες τους, ποιά θα φτάσει πρώτη στο τέρμα. Μα η ομορφιά κρύφτηκε στην ποιητική μειοψηφία που δεν τερματιζε μόνη, αγκάλιαζε μια ακόμα και κατηφόριζαν αγκαζέ…

Ιστόριες