Πέρασαν τόσες μέρες, που είσαι;
Που είμαι; Εδώ μάλλον, ενίοτε στα χαμένα, με προσπάθεια στα συγκεκριμένα.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Χάθηκες φοβήθηκα οτι δε θα εμφανιστείς ξανά.
Ίσως και τώρα να μην εμφανίστηκα, ολούθε, ίσως με βλέπεις μονάχα εσύ.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Πονάς πολύ;
Ανήμπορα πολύ.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Τι θα ήθελες περισσότερο τώρα;
Μια βαρκάδα στο Αιγαίο.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Τα χέρια σου αδυνάτισαν.
Γέρασαν.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Είδες τις φωτογραφίες του ξανθομπάμπουρα;
Με δέος…
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Γιατί σταμάτησες να γράφεις;
(δάκρυ σε άνθος μανόλιας)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Το φως του ήλιου αγαπάς και της βροχής τη μουσική.
Μαζεμένα σύννεφα αν δεις κρύβομαι εκεί αναμέσα, τα στριμώχνω και στριμώχνομαι.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Κοιμάσαι με το αστέρι στην παλάμη σου ακόμα;
Με αυτό θα ήθελα μέχρι το πάντα να γινει ποτέ. Όχι στάσου ζαλίστηκα. Μέχρι το πάντα με το ποτέ να γίνουν αλήθεια. ή μήπως; ναι με αυτό.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Μου υπόσχεσαι να έρθεις πιο σύντομα πάλι;
Έχω ένα παλαβό σχέδιο να έρχομαι κάθε μέρα, θέλεις;
Θέλω να φοράς πάντα το κόκκινο κραγιόν και να στέκεις στα γοβάκια σου τα γυάλινα.
Πάντα με ακούς; Πάντα! Θέλω να είσαι όρθια, να μην αφήνεις καμία χίμαιρα να σε λυγίζει! Θέλω εσύ να είσαι αυτή πάνω απ’ όλα. Μια νεράιδα που δεν την αγγίζει το σκοτάδι. Εσύ σκορπάς αγάπη με το χαμογέλο σου και διαλύεις τα σκοτάδια με το χρώμα των ματιών σου. Θα μου υποσχεθείς;
Ό χρόνος ξέρει όχι εγώ…
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
