Το δάσος

Το σχήμα του δάσους έχει
το σχήμα μιας μέδουσας

που την πιάνεις στα χέρια σου
και γλιστράει

όταν τη βγάλει έξω
το κύμα.

Αυτό γίνεται ίσως
γιατί

σαλεύει

χωρίς
ν’ ανοίγει αμμουδιές
που είναι άσπρες

και γυαλίζουν οι φρέσκες,

ενώ οι άλλες
ολάσπρες,

θα βρεις και κόκαλα
από πνιγμένους.

Τώρα θα βγάλω
την καρδιά μου.

Όχι όμως
καθώς οι μέδουσες
δεν έχουν αίμα.

Αν καμωνόμουνα τόσον καιρό
πως έγραφα ποιήματα,

ήταν μονάχα
για να μπορέσω να πω
για το δάσος.

Νύχτα
προδίνουν οι άνθρωποι
τους άλλους.

Κι όταν αρχίσει
να σε πνίγει
το δάσος,

φωνάζεις

σαν

να μην είσαι
στο δάσος.

Το δάσος είναι
όπως οι νύχτες μου

που ξημερώνοντας
δεν είναι
καθόλου οι ίδιες.

Λησμονημένοι νεκροί
που μόνοι αποθέσαμε,

ετοιμοθάνατοι προβαίνουν
με κινήματα αιφνίδια.

Ή—

θέλοντας να φανταστούμε—

μια

λεπτομέρεια.

Τη μέρα
έχει πράσινο χρώμα.

Τότε το δάσος
είναι ένα δάσος

με δέντρα.

Ελένη Βακαλό