Έχει μέρες που φωλιάζει ένα κείμενο για τη μητέρα μου αλλά ακόμα δεν φτερουγά.
Το καλοκαίρι ήταν αυτό που λέμε νόστιμο χωρίς να λείπει το πικρό από το τραπέζι. Οι φλόγες και οι άνθρωποι, τα παιδιά και η πυρκαγιά, ο θρήνος και η απώλεια δε σταματούν μόλις πάψουν να προβάλλονται. Ξαπλώνω τις νύχτες, γυρνάνε στο νου μου πληγές ορατές και μη. Γονείς που τους σπαραλιασε τούτος ο Ιούλης. Στάχτες που δεν αναγεννούν φλόγα ελπίδας παρά μόνο εφιάλτες μνήμης.
Ωστόσο ζεις, προχωράς και πορεύεσαι γιατί δεν μπορείς να θυσιάσεις στο βωμό και την ευτυχία των δικών σου παιδιών και ανθρώπων. Οι φυσαλίδες κολύμπησαν, έπαιξαν, χάρηκαν, γνώρισαν, ευχαριστήθηκαν παγωτά, μπουγέλα και βουτιές, γέλασαν, έκλαψαν και εξομολογήθηκαν.
Η πανσέληνος του Ιουλίου μας βρήκε με την Αναστασία στην παραλία να κλαίμε αγκαλιά.
“δεν ξέρω μαμά πως είναι να μη ζηλεύεις γιατί έτσι έχω μάθει”
Τι προσπαθώ να της διδάξω(;) αφού ούτε εγώ ξέρω πως είναι να μη ζηλεύεις…
“σου ζητώ συγνώμη μικρή μου που αργώ να έρθω σπίτι από τη δουλειά”
κι η απάντηση της; “εγώ μαμά καταλαβαίνω δουλεύεις πολύ για να έχουμε λεφτά”.
Χάνω τις στιγμές μου μαζί σας και πονάει φριχτά… Σουβλίζει σα μικρό μαχαίρι να στάζουν σταγονίτσες αίματος…
Πεντέμισι χρόνων κι όταν μπαίνω για μπάνιο έρχεται κρυφά, βάζει το σκαμπό κατεβάζει το μπουρνούζι κ το αφήνει δίπλα στην μπανιέρα…
Μία παρεξηγημένη πριγκίπισσα Αναστασία.
Ένα Αννιώ που επαναστατεί και της Παναγίας της άστραψα και της βρόντηξα. Ένα Αννιώ θαρραλέο και ανεξάρτητο που θέλω τόσο δυνατά να της ουρλιάξω“βάλε φωτιά σ’ ότι σε καίει σ’ ότι σου τρώει την ψυχή” μα δεν πρέπει ακόμα. Έχει δρόμο να περπατήσει κι μόνη της να μάθει τις πληγές και τις γιορτές της αγάπης. Ένα Αννιώ που παντού μου δείχνει καρδούλες και όταν βρέχει μαζεύει “σ’ αγαπώ” από τις σταγόνες…
Χάρηκα που διάβασα ώρες, γούσταρα που όταν έπιανε βροχή στην παραλία δεν μάζευα να φύγουμε, επέμενα να βουτάω λεπτά πριν φύγουμε το σούρουπο, λυτρώθηκα σε δάκρυα κρυφά και φανερά.
Ήρθε το φθινόπωρο και άρχιζε να πιέζει η ψυχή το σώμα θαρρείς και δε χωράει, έχει ανάγκη από απλωσιά.
Πάντα ένιωθα πως δεν είμαι ικανή να φέρω το οτιδήποτε εις πέρας. Μα έρχεται η ώρα σου. Μέσα η φωνούλα δυναμώνει πρέπει να προσπαθήσεις να πετάξεις, το χρωστάς στον εαυτό σου άλλωστε
“κι εάν πέσω;” “ναι αλλά κι εάν πετάξεις;”
Κάθε φορά που βγαίνω να τρέξω σκέφτομαι πως θα ήταν καλύτερα να παρατήσω το στόχο μα μόλις ολοκληρωθεί η προπόνηση, μα όχι όχι πριν από αυτό κοιτάω ψηλά τα αστέρια και λέω “δες! Μπορείς να πετύχεις! Τόσα φωτεινά σποτάκια στον ουρανό σου χαμογελούν!”
Λες κι με χουν με χρυσό κλωστές δεμένη και με τραβούν να χορέψω.
Βαραίνουν τα βλέφαρά μα τα σφιξίματα στα σπλάχνα μένουν και τις νύχτες!
Αυτή τη φορά ρε ΘΑ ΠΙΆΣΩ ΤΟ ΣΤΌΧΟ!!!!
Εύχομαι να μην σκέφτομαι τόσο συνέχεια, τόσα πολλά. Αυτά είναι που αρρωσταίνουν το εσωτερικό μου. Εύχομαι να ξεκαθαρίσω επιτέλους τι θέλω και να πολεμήσω για αυτό. Εύχομαι να με φροντίζω. Εύχομαι να μην υποχωρώ τόσο αβίαστα. Κάποιες φορές εύχομαι να ξινίσω μα δεν είναι στο γενετικό μου υλικό τελικά. Αν το καλοσκεφτω ίσως οι ξινες είναι εντέλει ξινισμένες και ναι αυτό θα μου κόστιζε να το υιοθετήσω. Προτιμώ τις καταθλίψεις μου και τις απογοητεύσεις. Χίλιες φορές πληγωμένη μα με δροσερή ματιά, ψυχή γεμάτη όρεξη να βοηθήσει και ας γκρεμοτσακιστει.
Άλλωστε δεν είναι πανάκεια, δεν σε κλωτσάνε όλοι στον γκρεμό. Θα γνωρίσεις και πλάσματα που θέλουν να βοηθήσουν, να σε καταπλήξουν με την ευγνωμοσύνη τους.
Ελάχιστοι ναι! μα είναι η πεφωτισμένη μειοψηφία που της αξίζει κορώνα και λάμψη μαγική…
…συνεχίζεται…
