Κοιμήθηκα νωρίς εχθές, είχα ανάγκη από ξεκούραση. Ξύπνησα στις 6 και κάτι το πρωί, συγυρισα και ετοίμασα ένα μικρό πρωινό για εμένα και την ησυχία μου. Τώρα τα λέμε… Βαριά σύννεφα στους ουρανούς μα αισιοδοξείς Γιατί κόπασε ο αέρας και εμφανίζεται δειλά ο ήλιος. Δεν μπορεί κάτι θα φωτίσει στις ψυχές μας. Κάτι καλό κρύβεται… Τόσα χρόνια *μικρό ευχάριστο διάλειμμα από Αναστασία, η οποία ξύπνησε με βλέπει στην κουζίνα έρχεται και με ρωτάει: μαμά θυμάσαι εάν ήρθα σήμερα στο κρεββάτι σας;“ για την ιστορία να πω ότι δεν ήρθε* Να φωτίσει ο ήλιος τα κρύσταλλα, να μας τυφλωσουν για να κάνουμε restart. Ξέρεις τι θα ήθελα να κάνουμε σήμερα; μια βόλτα σε παραλία με γυμνά πόδια. Να τρέξουμε, να διαβάσουμε βιβλία, να μαζέψουμε κοχύλια, να παίξουμε με την άμμο, να πιούμε ζεστό καφέ και να της κλέψουμε λίγη ηρεμία για τις αποθήκες μας. Εύχομαι να βρούμε χρόνο για τον εαυτό μας να το συζητάμε μαζί του κάθε μέρα, λίγα λεπτά αρκούν. Όμορφη μέρα…
