Στη δεύτερη θεατρική παράσταση που συμμετείχα, μαθήτρια λυκείου τότε, είχα το ρόλο της νεράιδας.
Νεράιδα του βιβλίου
Η καθηγήτρια μου, και φάρος ολοφώτεινος στη ζωή μου, με βάπτισε γνωρίζοντας θαρρώ πώς θα κρατήσει για πάντα
Νεράιδα Δημητρούλα, λίγο ονειροπόλα αυτή…
Αγαπάω το γράψιμο, τα δάση και τα παιδιά, όλα τα παιδιά του κόσμου.
Αγαπάω το χορό, τη μουσική και την ποίηση.
Αγαπάω τη βροχή, τον ήλιο και τους ιππόκαμπους.
Αγαπάω το τρέξιμο, τις ποδηλατάδες με ψάθινα καπελίνα και τα σκαντζοχοιράκια.
Αγαπάω το μωβ, το πορτοκαλί και τα ηλιοβασιλέματα.
Αγαπάω τις σπιτικές λεμονάδες, τα ξύλινα παραθυρόφυλλα και την απόλυτη ησυχία.
Αγαπάω τις κουτάλες και τα κατσαρολικά όταν χορεύουν βαλς στην κουζίνα μου.
Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω παιδί…
Διεκδικώ την καταπλακωμένη μου δύναμη και το τρομαγμένο μου μπορώ.
Ο νους μου όταν δεν εργάζεται για τα αφεντικά του, δουλειές και υποχρεώσεις επινοεί ιστορίες, παραμύθια, κείμενα ή διαλόγους. Δεν αποτυπώνονται κάθε φορά, μα δημιουργούνται κάθε ελεύθερη στιγμή.
Το βιβλιοπωλείο που θα φτιάξω κάπου, κάπως, κάποτε το σχεδιάζω σχεδόν καθημερινά. Ζωντανεύει μέσα μου συναισθήματα που είχαν πέσει σε λήθαργο. Φαντάσου λοιπόν τι θα συμβεί άμα την πραγματοποίηση.
Ανοίγω λοιπόν την αυλόπορτα του κήπου μου, που μοιάζει της τουρμαλίνης καθώς και τα δυο έχουν πολλά πολλά χρώματα…
Στο τραπέζι που θυμίζει ουράνιο τόξο σερβιριστείτε παγωμένο υποβρύχιο, παγωτό μηχανής γλυκό του κουταλιού σύκο …