σαν έρθει η στιγμή που δεν υποφέρεται άλλο το είναι σου το νιώθεις
κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει πρωτύτερα
τι συμβαίνει μέσα σου; μέσα μου; τι χορεύει στις ψυχές των ανθρώπων;
αυτή την περίοδο βιώνω μια συνεχόμενη έκρηξη μέσα μου
μια ελεγχόμενη έκρηξη γιατί ξέρεις; τα μεγάλα μπαμ με τρομάζουν και με φιμώνουν
η καραντίνα που μας αγκάλιασε τον Μάρτη άνοιξε μπροστά μου μια μαγική τεράστια βιβλιοθήκη
αχ να μπορούσα να τη σχεδιάσω…
μα τρέμουν τα ακροδάχτυλά μου
συχνά νιώθω να μουδιάζει το κεφάλι μου πίσω
τρομάζω που άρχισαν πάλι παρορμητικά συναισθήματα μα περισσότερο με τρομοκρατεί που δεν τα συζητάω άλλο πουθενά
συναίσθημα της κάμπιας είμαι τόσο δα σταλίτσα
τίποτα δεν έχω καταφέρει σε ισσοροπία
η πορεία της ζωής μου είναι αλλόκοτη και αποτυχημένη
το έργο που θα αφήσω πίσω μου μοιάζει με μουτζούρωμενο μπλοκ μικρού παιδιού
.
.
.
τα όνειρα σου γιατί
τα σκοτώνουν και ποιοί
θα λυθεί το μυστήριο του φόνου
.
.
.
απόψε είδα ένα όνειρο τόσο σκοτεινό
νεκρά κορμιά στον περιφερειακό
καμμένα σώματα παντού
τρόμαξα μα δεν ξύπνησα
.
.
.
Η Αναστασία ανακαλύπτει συνεχώς ωραία τραγούδια στο διαδύκτιο
Τα μοιράζεται μαζί μου
Μοιάζει με πλάσμα που το έχει λούσει η φύση και ο Θεός χαρίσματα
.
.
.
Η Άννα σήμερα το πρωί έκλαψε
ήθελε να την πάω σχολείο αλλά δεν μπορούσα
ζήτησε να περνάμε περισσότερο χρόνο μαζί
Μοιάζει με πλάσμα που το έλεγαν Μιμίκι και ήταν ξανθό, συνεσταλμένο και τρομαγμένο
.
.
.
Θέλω να κάνω μια δική μου δουλειά!
Σου το είπα άλλε μου εαυτέ;
Θέλω να καταπιαστώ με χρώμα και προσφορά.
Πόσοι είστε κρυμμένοι μέσα μου!Αφήστε με να ζήσω επιτέλους…