Θα ξημερώσει και δε θα τρέχουν τα μάτια μου αίμα. Έξω Θα ζεματάει ο τόπος και οι εφίδρωσεις μου θα έχουν πάψει να με ταλαιπωρούν. Το σεντόνι θα είναι λευκό και στο κάδρο απέναντι θα στολίζουν οι στίχοι του Ελύτη. Από το παράθυρο θα φαίνεται η θάλασσα κι εγώ θα μου ψήσω ελληνικό καφέ σκέτο σε μια πήλινη μωβ κούπα που έφτιαξε η Άννα μου. Θα βγω στο βεραντακι κι η μουσική θα είναι πάντα η παρέα. Το γράψιμο κι η μουσική πάντα, τα μόνα…
Μετά με είδα μικρή, κοντά στα 5 θα ήμουν, και με συμβούλεψα: “Ποτέ σου μη ζητιανέψεις την αγάπη. Όποιος τη νιώθει, θα στη δείχνει με κάθε τρόπο. Ποτέ μη παρακαλέσεις να σε αγαπήσουν ή να σου το αποδείξουν. Αν το κάνεις, θα γίνει σα νερό χυμένο στον δρόμο· θα στεγνώσει μέσα σε δευτερόλεπτα.”
Χαμήλωσα,την αγκαλιάσα έτσι σταλίτσα που είναι και της ψιθύρισα: “Εσύ Μιμίκι μου Να αγαπήσεις τις φτερούγες σου, είναι σπουδαίοι οδηγοί.”
