τούτη η ρωγμή ρούφηξε όλο το χρώμα
κάνω βήμα και πέφτω στο κενό της, δε φαινόταν τόσο βαθιά θαρρώ πως γλιστρώ προς το ίδιο σημείο
δε θέλω να πέσω, προσπαθώ να πιαστώ
μ’ αρέσει όταν γέλω
απογοητεύομαι όταν παραληρώ έτσι, ξεφεύγει πάλι ο νους και δεν ορίζει λογικά πράματα
νήμα λεπτό και πέφτω στο σκοτάδι
-ξανα; -πότε θα σταματήσει; -κι εγώ απορώ -σταματήσε το εσύ -…
μπήκα μέσα στο αμάξι άκουσα το τραγούδι του Μάνου κοντά 10 φορές
εκλάψα και ούρλιαξα τρις κάνοντας χρήση μάλλον ακόμα και φωνητικών χορδών που δεν ήξεραν κι οι ίδιες ότι υπάρχουν
και μετά θραυσματα ησυχίας
ακουμπώ το δεξί μου χέρι στο στέρνο μου, παίρνω δυο ανάσες κλείνω τα μάτι
υπάρχει το #μαζι
ευτυχώς έχω εκείνες
πόνεσε ο λαιμός μα ανακουφίστηκε η ψυχή (;) ίσως έχει κι άλλο
θα αφεθώ στο σύννεφο, ξέρει…
