Τι συμβαίνει όταν η ανάσα δεν έχει συνεχόμενο ρυθμό;

Ζόρια λεβέντες στο κατώφλι της

Θα περάσει;

Όλα περνάνε

Κι η ζωή μου;

Κι αυτή!

Γιατί γράφεις;

Μου λείπει εκείνο το κορίτσι που γελούσε και ζούσε αυθόρμητα

Το είδα που ανέβηκε στο λόφο, άκουσα που τη ρώτησε ο λαγός που πάει;

Απάντησε;

Ήθελε να ξεφορτωθεί τα ουρλιαχτά της.

Εσύ γιατί γράφεις;

Έχει ίλιγγο η αναπνοή μου, πώς να τη φροντίσω αλλιώς;

Ήθελα να δω τη θάλασσα απόψε και να μην κοιμηθώ μέχρι την ανατολή Του

Και μετά Και μετά;

Νιώθω πάλι γκρίζα να πάρει

Είδες την πόλη από ψηλά;

Εγώ παλιά ήμουν αλλιώς

Δεν πρωτοτύπησες, όλοι μας

Θα με πάρεις αγκαλιά;

Πάντα

Δεν υπάρχει πάντα

Εγώ πάντα θα σε παίρνω, κι αν δεν υπάρχει Εγώ θα το εφεύρω!!!

Δεν ανασαίνω σήμερα

Θα σου χαρίσω την ανάσα μου, έλα φώλιασε και κλάψε όσο θέλεις

Πέρασε η ώρα ε;

Η ώρα κι η ζωή…

Τη φωτογραφία μου την έστειλε η Αλεξάνδρα, είναι μια ανατολή στα Χανιά, που φώτισε μετά από σκληρή διαπραγμάτευση, με τον εαυτό της. Μέτρησες πόσες διαπραγματεύσεις λαμβάνουν χώρα μέσα σου;