Τρόμαξες;
Τρόμαξα και πιάστηκα στη δροσιά του πλάτανου να μη λυγίσω. Ξαφνικά τα χρώματα άσπρα και μαύρα όλα. Κομμένα τα γόνατα και τα Ροζέ άνθη ελπίδα για το μέλλον.
Η φωνή πλέον αλλιώτικη, τα μάτια θολά, πληγές που φαίνονται κι άλλες πληγές που στοιβάζονται κρυμμένες.
Ποτάμια που κουβαλούν μνήμες και θύμησες.
Θάρρος χρειάζεται ή απελπισία;
Πόσο δύσκολο είναι;
Πόσο απλό εκείνη την ώρα γίνεται.
Το τραγούδι είναι ειδικά αφιερωμένο:
Πώς είσαι;
Ας τα λέμε καλά.
