ξέρεις τι θα ήθελα πάρα πολύ;
να ξυπνήσω ένα πρωί στο σπίτι της γιαγιάς μου στο χωριό. Να ζει ο παππούς μου… να πάω στην κουζίνα και να μου ετοιμάσει η γιαγιά μου πρωινό, φέτα ψωμί που έχει ζυμώσει αυτή, βούτυρο 4 εκατοστά πάχος που έχει φτιάξει αυτή και μαρμελάδα ροδάκινο που έχει βράσει αυτή… η γιαγιά μου.
να καθίσω στην αυλή με όοοολα αυτά τα πολύχρωμα λουλούδια και να πιώ έναν καφέ μαζί της. να μη μας ενοχλήσει κανείς! να μιλάει και να κλαίει για όσα τη συγκινούν, για όσα της λείπουν και για όσα πέρασε…
δεν γνώρισα άλλη γιαγιά, μόνο αυτήν! Γιάγιος έτσι τη φώναζα όταν ήμουν μικρή. Με χτένιζε και μου έλεγε για να γίνει ίσια η χωρίστρα να κοιτάζω από το μικρό παραθυράκι της κουζίνας το μπλε τρακτέρ του παππού. Κάθε μεσημέρι αφού τρώγαμε σκούπιζε και μας έλεγε: “φευγάτε τώρα να ψεκάσω με φλιτ για τις μύγες”. Το απόγευμα πια ξεκουραζόταν κ αυτή με τον παππού στην μεγάλη τους αυλή. Τα βράδια ανεβαίναμε στο πάνω σπίτι, μας καθάριζε πράσινα ξινόμηλα και δεν προλάβαινε η καψερή να φάει γιατί μόλις έφτανε η σειρά της άδειαζε το στόμα του πρώτου στον κύκλο.
Ξινόμηλα και καρύδια…βραδυνό
κ όταν έλεγε τσικάρι μ’ και πουλίμ γέμιζε το στόμα της…
δεν πηγαίνω πλέον τακτικά στη γιάγιος μου και οι λόγοι είναι πολλοί! Αλλά μου λείπει τρομερά… Όλα μου λείπουν, οι μυρωδιές, οι στιγμές, τα λόγια, η φροντίδα, τα κοκκόρια αξημέρωτα, το μικρό ποδηλατάκι μου, ο παππούς μου!!! όλα…