Ίσως είναι ιτιά, μα δεν είμαι και γνώστης.

Εγώ την αποκαλώ νυχτοφιλεναδα.

Τα βράδια πότε χορεύουν τα φυλλώματά της, δεν έχω δει ξανά τόσο συγχρονισμένο χορό. Άλλοτε στέκουν αγαλματένια ακίνητα σα μουσειακά εκθέματα.

Τα έχω πετύχει να ψιθυρίζουν μεταξύ τους, ενίοτε παίζουν μελωδικούς ρυθμούς.

Το κοριτσάκι μέσα μου έφτιαξε ξύλινη κούνια στα πελώρια κλαριά και σκαρφαλώνει αργά τις νύχτες,  αιωρείται σα πλάσμα της νύχτας, μετράει τα αστέρια ή τα σ’ αγαπακια στις σταγόνες της βροχής… χαμογελώντας