Σήμερα το μεσημέρι βγήκα να τρέξω στο πάρκο του μικρού χωριού.

Στη μια πλευρά τούτου του πάρκου υπάρχει ένα πελώριο κτίριο, ένα γηροκομείο. Παρεξηγημένη λέξη ακόμα στην Ελλάδα μα εδώ σύνηθες τα κτίρια αυτά και χάρμα οφθαλμών η φροντίδα.

Λίγο μετά το μισό της προπόνησης, απέναντι μου χαμογελάω σε μια ηλικιωμένη και στην κυρία που την έβγαλε βόλτα στην καρεκλιτσα με τις ρόδες, σκεπασμένη με μια λευκή υφαντή κουβέρτα.

Άστραψε μέσα μου το βλέμμα της και καθώς τρέχω κόβω μερικά λουλούδια της άνοιξης και τα βαστώ στο επόμενο χιλιόμετρο ελπίζοντας να την πετύχω ξανά.

Έτρεχα με τα κλαδιά στο χέρι με είδαν κάποιοι περιπατητές, έλαμψαν τα πρόσωπά τους, μαζί και το δικό μου.

Βγαίνω στο δρομάκι που τις συνάντησα, επιταχύνω το ρυθμό μου, κοντοζυγωνω…

Με κοίτα σα νια που περιμένει τον αγαπητικό της στη γωνία του δρόμου.

Της ακουμπάω τα άνθη στα χέρια και της τα  αγκαλιάζω.

Πω πω  τι συναισθήματα στολισμένα μου αξίωσε η στιγμή.

Γέμισαν τα μάτια της κρυσταλλάκια και η ψυχή μου άνθισε ζωή.

Η φροντιστής της με ευχαρίστησε και τις άφησα σχηματίζοντας μια καρδιά με τα χέρια μου.

Ο κόσμος ομορφαίνει μέσα από τα χέρια μας, από τα λόγια μας, από τις κουβέντες που θα ακουμπήσουμε. Είτε ομορφαίνει Είτε ασχημαίνει… it’s up to you

“Σπείρε αγάπη κι ας μη θερίσεις. Έτσι, για να μοσχοβολάει ο τόπος..” 

Σπύρος Ποταμίτης