σαν να σε τσιμπάει κουνούπι
ετοιμάζεσαι για διακοπές
φορτώνεις ανάμεσα στα μπανιερά σου ελπίδες και όνειρα
γεμίζεις τις βαλίτσες με πράγματα και χαρά
φορτίζεις τις μηχανές και την ψυχή σου
και πας εκεί
στο μέρος που διάλεξες
περνάν οι μέρες και περνάς όμορφα
νιώθεις ότι κάποιος σε φροντίζει και το απολαμβάνεις
καταλαβαίνεις πόση αξία έχει να αγαπάς τον εαυτό σου
αφήνεις το χρόνο να κυλάει εντελώς άσκοπα
γεμίζεις το σώμα σου αλμύρα και ήλιο
την τελευταία μέρα όμως σε τσιμπάει ένα κουνούπι, θαρρείς και στο φυλούσε…
πονάει πολύ κι εσύ ακούς τη φωνούλα του: “έχει τίμημα φίλε”για τη μητέρα μου
που προσπαθώ με τόσο κόπο να είμαι άξια κόρη, να τη βοηθάω όσο μπορώ, να τη στηρίζω με δύναμη, να τη φροντίζω με έγνοια, να την αγαπάω δείχνοντάς της το
μα δεν το βλέπει ή κάνει πως δεν το βλέπει ή δε θέλει να το δει ή το βλέπει λίγο ή …. δεν ξέρω
ξέρω ότι μια κουβέντα της μπορεί να με πληγώσει ανεπανόρθωτα ακριβώς όπως μια κουβέντας της μπορεί να με κάνει να νιώσω δυνατή και να πετάξω!
έχει τίμημα ε;