Αντί για ήλιους ζωγραφίζει Φεγγάρια και αστέρια.

Αντί για πυτζάμες φοράει νυχτικά.

Αντί γειά γνέφει χαμόγελο.

Δε θυμάται καλλιτέχνες αλλά ομορφαίνει σαν ακούει κλασσική ή παραδοσιακή πειραγμένη μουσική. Χάνεται στις θλιμμένες νότες και είναι κάπως παράξενο.

Οι κουτάλες και τα κατσαρολικα είναι τα αγαπημένα της παιχνίδια.

Ξέρει ότι ανάμεσα στους ανθρώπους βλασταινει αγάπη αν την ποτίζεις χρωματιστά κομφετί.

Μέσα της μεγαλώνει ένας κήπος που Αντί για Άνθη,  ποιήματα στολίζουν τα κλαδιά.

Η ποίηση και το θέατρο είναι μαγικές τέχνες.

“Ξέρεις δεν μπορώ να καταλάβω την ποίηση” άκουγε πολλές φορές και πάλι χαμογελούσε. Μα αυτό δεν είναι μαγικό; τον ίδιο στίχο εσύ κι εγώ και ο καθένας αλλιώς μέσα του τον καλωσορίζει.

Κενό

Πέρασαν λίγες ημέρες ή μήπως ήταν μέρες;

Σήμερα το βράδυ βρεθήκαμε μετά από 2 μήνες. Παίξαμε και μετά φάγαμε goody’s. Μετά κάναμε πολλές αγκαλιές και βγήκαμε ωραίες φωτογραφίες.  Μετά εγώ λυπήθηκα γιατί δεν ξέρω αν θα βρεθούμε πάλι έτσι όλες μαζί. Δε θα βρεθούμε ναι.

Αλλά καθώς ανέβαινα την Αγίας Σοφίας έριξα μια ματιά στην τσάντα που βαστούσα και έφεγγαν οι στιγμές σαν πυγολαμπίδες…

Τσουπ!! να σου το πάλι το χαμογέλο, έσπρωξε το δάκρυ να πάει λίγο παραπέρα γιατί ήθελε να καθίσει άνετα.

Τι χρώμα έχουν τα Χριστούγεννα;