Πολύ θα ήθελα να είχα ισορροπημένο το μέσα μου.
Τις φορές που με βλέπω με θετική διάθεση βρίσκω τρομερές δικαιολογίες: “έλα μωρέ ποιός είναι καλά”, ή “έχεις περάσει αρκετά δύκολες στιγμές, λογικό είναι να έχεις τέτοια σκαμπανεβάσματα” κλπ κλπ κλπ
Τις φορές όμως που πέφτεις και τα μάτια καρφώνονται καταγης; Εκεί σε θελώ! Τα βλέπεις όλα απαισιόδοξα, σκοτεινά και θολά. Εκεί το μυαλό αρχίζει να παίζει ύπουλα με φωνές σαν κακιές μάγισσες παραμυθιών: “είσαι ένα τίποτα”, “κάνεις όλο λάθη”, “δεν μπορείς να καταφέρεις τίποτα μόνη σου” ΚΛΠ ΚΛΠ (εδώ τα λοιπά είναι κεφαλαία σαν τέρατα). Αρχίζεις να κατηγορείς τον εαυτό σου για μικρά και μεγάλα, για όλα και τίποτα. Ξαφνικά νιώθεις μια σταλιά. Θέλεις απλά να χωθείς σε μικρό, τοσοδούλι κουτάκι και να αισθανθείς ένα τρυφερό χάδι, μια ζεστή ματιά, ενα νεύμα καθησυχαστικό, να χαλαρώσεις σε ασφαλή αυλίτσα. Έρημα κορμιά… Πέφτεις χάμω και αδυνατείς να ορθωθείς. Ντρέπεσαι, φοβάσαι να μιλήσεις γιατί είναι βέβαιο ότι θα πεις σαχλαμάρα, ότι θα γελάσουν όλοι μαζί σου.
Μέσα μου υπάρχει νομίζω ένα μικρό κοριτσάκι που τρέμει, είμαι εγώ πριν χρόνια μέσα στα σκεπάσματα και γύρω μου φωνές πολλές, τρέχουν απο τα μάτια μου δάκρυα και απο την ψυχή μου αναβλύζει φόβος. Πόσο πολύ θα ήθελα να το πάρω αυτό το πλασματάκι αγκαλιά και να του μιλήσω!!! Πόσα πολλά έχω να του πώ… να όρθωνε ανάστημα, να βγάλει δόντια, να φωνάξει με πυγμή και θράσος! Να μην τους φοβάται, να μην αφήσει όλα αυτά να την συρρικνώσουν γιατί χρόνια μετά θα το πληρώσει ακριβά. . . και ίσως δε θα καταφέρει να επωλούσει πληγές.
Με βοηθάει να ονειρεύομαι. Αν περάσουν μέρες πολλές χωρίς να ονειρευτώ θαρρείς χάνω έδαφος. Οι ονειροπόλοι είναι ανισόρροποι; έτσι πρέπει; αλλιώς δεν ισορροπούν; Βλέπω την αυτοπεποίθησή μου να χτίζεται χωρίς βιασύνη και μου αρέσει. Μα λυπάμαι όταν την αισθάνομαι βομβαρδισμένη και ερειπωμένη.
Είναι άνοιξη και αυτό σημαίνει ανοίγματα φύσης, ψυχών και σωμάτων. Κοιτώ τον ήλιο απο το παράθυρο μου και χαίρομαι που το φως του με γαληνεύει έστω και με απαισιόδοξη διάθεση…