είναι φορές που σε ενοχλεί το κάθετι στον κοσμό γύρω σου!

αισθάνομαι μια βαριά κούραση, κάποιος ή κάτι έχει καθίσει πάνω στους ώμους μου και δεν μπορώ να κινηθώ. Τα πρωινά ξυπνώ κουρασμένη, τα μεσημέρια νομίζω θα αποιμηθώ μπροστά στο υπολογιστή του γραφείου και τα απογεύματα γλιστράνε μέσα απο τα χέρια μου που το ρολόι ξαφνικά δείχνει δώδεκα παρά… και κουράγιο πουθένα γύρω γύρω.

Ο καιρός λαμπραίνει και θέλω κάθε απόγευμα να πηγαίνω τις μικρές βόλτα.

Η επιστροφή στο σπίτι έχει γίνει ένα μαρτύριο λόγω των έργων στην περιφερειακή της Θεσσαλονίκης. Τόση ώρα σπαταλημένη μέσα σε ένα αυτοκίνητο, εισπνέω κίνηση, καυσαέριο, αγανάκτηση. Αυτά τα ατελείωτα λεπτά θέλω να φύγουμε απο εδώ να πάμε στην επαρχία, ονειρεύομαι ένα σπίτι με μια μικρή αυλή και ανθισμένα πολύχρωμα πανσεδάκια.

Ο ξάδερφος μου είναι δικηγόρος στην Αθήνα, έξυπνος και ικανός αλλά με την ηθική που έχει δε νομίζω να πλουτίσει ποτέ. Του δίνονται συνέχεια ευκαιρίες για μεγάλες εταιρείες αλλά εχθές μου είπε στο τηλέφωνο: πιο πολύ ονειρεύομαι να πάω στην Καλαμάτα (απ’ όπου κατάγεται η κοπέλα του) και να φυτέψω ελιές… τα όνειρα όλων μας με κοινό παρονομαστή τη φύση, τις εισπνοές που γεμίζουν τα πνευμόνια μας υγεία, τον ποιοτικό τρόπο ζωής, να σου περισσεύει χρόνος και να μην στο κλέβουν.

μου λείπει ο παλιός μου εαυτός που ονειρευόταν περισσότερο